Jeżeli wobec twojego dłużnika ogłoszono upadłość konsumencką jako wierzyciel możesz dochodzić odzyskania swoich należności.
Poniżej wyjaśnimy, w jaki sposób zgłosić wierzytelność w postępowaniu upadłościowym.

Czym jest zgłoszenie wierzytelności?

Zgłoszenie wierzytelności jest sposobem na dochodzenie swoich należności i polega na zgłoszeniu swojego udziału w postępowaniu upadłościowym, które toczy się wobec dłużnika.

Krok po kroku – jak zgłosić wierzytelność?

Dotychczas zgłoszenia wierzytelności dokonywało się pisemnie na formularzu w dwóch egzemplarzach. Obecnie, w związku z faktem, że postępowanie upadłościowe zostało przeniesione do Internetu, wierzytelność należy zgłosić za pośrednictwem platformy Krajowy Rejestr Zadłużonych właściwemu syndykowi przypisanemu do postępowania. Zmiana ta obowiązuje postępowaniach, które zostały otwarte po 1 grudnia 2021 r. Aktualnie więc syndyk, z pewnymi wyjątkami, uwzględni zgłoszenie wierzytelności dokonane jedynie w formie elektronicznej.

Jeżeli jesteś wierzycielem i chcesz dokonać zgłoszenia wierzytelności, w pierwszej kolejności musisz założyć konto w Krajowym Rejestrze Zadłużonych i zalogować się do systemu.

• Zgłoszenia dokonuje się po kliknięciu opcji Nowy wniosek
• wybierając wzór pisma o numerze 30048 – „Zgłoszenie wierzytelności w postępowaniu upadłościowym”.
• Po wybraniu odpowiedniego wzoru w pierwszej kolejności trzeba wpisać sygnaturę akt sprawy, a następnie wprowadzić swoje dane jako wierzyciela.
• Dane, które musisz uzupełnić to między innymi imię, nazwisko, PESEL i miejsce zamieszkania, natomiast jeżeli jesteś przedsiębiorcą – firmę, pod którą działasz, siedzibę, adres oraz NIP.
• W dalszej części zgłoszenia należy określić swoją wierzytelność.
  Pamiętaj, żeby dokładnie wskazać wysokość wierzytelności wraz z należnymi odsetkami, wpisać dokładną kwotę oraz termin jej płatności.
• Do zgłoszenia trzeba załączyć odpowiednie dowody stwierdzające istnienie wierzytelności, np. niezapłacone faktury VAT, nakazy zapłaty czy umowy. Musisz również wskazać:
  – do jakiej kategorii wierzytelność jest zaliczana;
  – czy ma charakter pieniężny;
  – stan sprawy, jeżeli co do wierzytelności toczy się postępowanie sądowe, administracyjne, sądowo administracyjne lub przed sądem polubownym;
  – czy wierzytelność jest zabezpieczona i w jaki sposób (np. zastawem, zastawem rejestrowym czy hipoteką).
• Pamiętaj również o załączeniu numeru rachunku bankowego wierzyciela, na który będą wypłacane wierzytelności po ustaleniu planu spłaty w postępowaniu upadłościowym.

Po uzupełnieniu wszystkich informacji i zamieszczeniu załączników, ostatnim krokiem jest podpisanie zgłoszenia wierzytelności za pomocą kwalifikowanego podpisu elektronicznego, profilu zaufanego lub podpisu elektronicznego. Gotowy i  podpisany wniosek jest gotowy do wysyłki w systemie KRZ.

Zgłoszenie wierzytelności można wysłać samodzielnie, jednak możliwe jest również dokonanie zgłoszenia jako pełnomocnik, kurator czy inny przedstawiciel ustawowy.

W razie wątpliwości z wypełnianiem formularza zachęcamy do skorzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, np. radcy prawnego, który w Twoim imieniu zgłosi wierzytelność.

Termin zgłoszenia wierzytelności:

Jeżeli chcesz uczestniczyć w postępowaniu upadłościowym i zgłosić swoją wierzytelność, powinieneś tego dokonać w terminie 30 dni od daty obwieszczenia postanowienia o ogłoszeniu upadłości dłużnika. Warto zaznaczyć, że zgłoszenie wierzytelności w terminie jest wolne od opłat.

Zgłoszenie wierzytelności po terminie w postępowaniu upadłościowym:

Jeżeli nie zdążyłeś zgłosić swojej wierzytelności w odpowiednim czasie, nie oznacza to, że zostałeś pozbawiony takiej możliwości. Złożenie wniosku po terminie będzie się jednak wiązało z poniesieniem dodatkowej opłaty, nawet jeżeli spóźnienie nastąpiło nie z twojej winy i na przykład nie wiedziałeś o ogłoszeniu upadłości Twojego dłużnika. Opłata za zgłoszenie wierzytelności po terminie w 2023 roku, tj. zryczałtowane koszty postępowania, które stanowią równowartość 15% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w trzecim kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, obecnie  w maju 2023 opłata po terminie wynosi 1010,49 złotych.

Podsumowanie:

Jeżeli więc chcesz odzyskać należności, które przysługują ci względem dłużnika, który ogłosił upadłość konsumencką, musisz podjąć odpowiednie działania i dokonać zgłoszenia swojej wierzytelności.

Mamy świadomość, że zgłaszanie wierzytelności w systemie KRZ może rodzić wiele wątpliwości.
Jeśli nie wiesz, w jaki sposób wypełnić wniosek i chcesz tego dokonać w sposób prawidłowy, warto zastanowić się nad skorzystaniem z usług profesjonalnego pełnomocnika.

W razie pytań zapraszamy do kontaktu →

Artykuł Jak zgłosić wierzytelność w postępowaniu upadłościowym? pochodzi z serwisu Kancelaria Prawna i obsługa prawna firm - WSKP Kraków.

Jeżeli nie posiadasz środków pieniężnych na spłatę Twoich zobowiązań to najpewniej to postępowanie upadłościowe będzie najlepszą drogą do oddłużenia.

Co istotne, a być może o tym nie wiedziałeś, przygotowanie wniosku o ogłoszenie upadłości i ogłoszenie upadłości nie wymaga dużych środków finansowych, a w wielu przypadkach może zostać przeprowadzone za darmo.

Kto może ubiegać się o upadłość konsumencką?

Jak już we wstępie wskazaliśmy, upadłość konsumencka to postępowanie o ogłoszenie upadłości osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, tj. nieprowadzących swojej firmy.

Co więcej, jeżeli kiedyś prowadziłeś firmę nie dyskwalifikuje Cię to do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. A jeżeli prowadzisz firmę i chciałbyś skorzystać z postępowania dotyczącego konsumentów, możesz zamknąć działalność i również złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości konsumenckiej.

Żeby złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości konsumenckiej musisz wykazać, że nie jesteś w stanie spłacać swoich wymagalnych zobowiązań.

W związku z powyższym, do przygotowania wniosku warto zebrać dokumenty, z których wynika:

• kto jest Twoim wierzycielem,
• jakie masz długi, ich wysokość, termin wymagalności,
• jaki masz majątek.

Krok po kroku – jak napisać wniosek o upadłość konsumencką

W pierwszej kolejności ważne jest zebranie dokumentacji potwierdzającej istnienie długów, ich wysokość oraz dane wierzycieli na rzecz których masz długi.

We wniosku o ogłoszenie upadłości powinieneś wskazać przyczyny powstania niewypłacalności.
Warto opisać w sposób szczegółowy co doprowadziło do zadłużenia i braku możliwości spłaty długów.

Sposoby składnia wniosku o upadłość konsumencką:

• przez internet: wniosek o upadłość konsumencką elektronicznie
• w formie papierowej: poprzez wniosek do sądu upadłościowego

Jednakże aktualnie wszystkie postępowania toczą się w systemie teleinformatycznym i nawet jeżeli złożysz wniosek w formie papierowej, w trakcie postępowania po ogłoszeniu upadłości będziesz musiał założyć konto w systemie – Krajowym Rejestrze Zadłużonych. Przez ten system dochodzi do wymiany korespondencji z syndykiem i sądem.

Dlatego też warto już na etapie składania wniosku o ogłoszenie upadłości założyć konto w systemie Krajowego Rejestru Sądowego.
Możliwe jest oczywiście skorzystanie z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, np. radcy prawnego, który złoży za Ciebie taki wniosek.
W celu przygotowania takiego wniosku skontaktuj się z naszą kancelarią.

Porady dla osób składających wniosek o upadłość konsumencką

 Jeżeli składasz sam wniosek o ogłoszenie upadłości, koniecznie zwróć uwagę na podanie wszelkich informacji istotnych dla oceny Twojej sytuacji.
Zbierz dokumentację dotyczącą Twoich długów, wskaż prawidłowo wszystkich znanych Ci wierzycieli, kwoty zobowiązań oraz majątek jaki posiadasz.

Biorąc pod uwagę możliwe negatywne konsekwencje, jakie niesie za sobą podanie informacji niepełnych lub nieprawdziwych, warto skonsultować przygotowanie wniosku o ogłoszenie upadłości lub skorzystanie z pomocy pełnomocnika.

Jeżeli jesteś na etapie zastanawiania się, czy warto złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, najpewniej Twoja sytuacja finansowa jest bardzo trudna.
Jest to też duże obciążenie psychiczne i łatwo popełnić błąd, nie zauważyć i nie wskazać istotnych dla sprawy okoliczności.
Mając na uwadze jak istotne jest doprowadzenie do oddłużenia, warto rozważyć wsparcie profesjonalisty.

Co więcej, w pewnych sytuacjach warto zastanowić się, czy aby na pewno prowadzenie postępowania upadłościowego jest najlepszym rozwiązaniem.
Nawet bowiem, jeżeli nie jesteś w stanie spłacać Twoich długów, być może w inny sposób możliwe jest oddłużenie, np. przez ustalenie z wierzycielami spłaty na ich rzecz.

Warto jednak wiedzieć, że możliwe jest skorzystanie z pomocy profesjonalnego pełnomocnika nawet bez ponoszenia jakichkolwiek kosztów.

Jeżeli nie jesteś w stanie ponieść kosztów pełnomocnika, a nie potrafisz sam przygotować wniosku o ogłoszenie upadłości możliwe jest również zawnioskowanie o pełnomocnika z urzędu.

Co również istotne, we wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu możesz wskazać konkretnego pełnomocnika,
który chciałbyś żeby Cię reprezentował i przygotował dla Ciebie wniosek o ogłoszenie upadłości konsumenckiej.

Podsumowanie

 Upadłość konsumencka dla wielu osób jest jedynym rozwiązaniem na oddłużenie. Warto rozważyć takie postępowanie.
Jeżeli jednak nie wiesz jak przygotować wniosek, nie chcesz popełnić błędu lub wskazać nieprawdziwych lub niepełnych informacji,
warto zastanowić się nad skorzystaniem z pomocy profesjonalnego pełnomocnika.

W ramach kancelarii przygotowujemy wnioski o ogłoszenie upadłości, reprezentujemy zarówno dłużników jak i wierzycieli.
W razie pytań zapraszamy do kontaktu.

Artykuł Upadłość konsumencka i jej koszty pochodzi z serwisu Kancelaria Prawna i obsługa prawna firm - WSKP Kraków.

W efekcie powstała instytucja upadłości konsumenckiej. Wydarzenia ostatnich lat, takie jak pandemia COVID-19 i jej ekonomiczne skutki, rosnąca inflacja, wysokie ceny energii, czy też wysokie stopy procentowe sprawiają, że popularność tego rozwiązania stale rośnie, a wydziały upadłościowe w sądach mierzą się z coraz większą liczbą wniosków o ogłoszenie upadłości konsumenckiej.

Należy pamiętać, że choć upadłość konsumencka sprawia wrażenie instytucji bardzo korzystnej dla osób i co do zasady rzeczywiście pozwala uwolnić się od znacznej części zadłużenia to jednak nie jest ona idealna dla każdego.

Poniżej wyjaśnimy co trzeba wiedzieć o upadłości konsumenckiej przed jej ogłoszeniem tak, aby była ona dla dłużnika rzeczywiście korzystna, a nie stanowiła dla niego i jego rodziny kolejnego problemu.

1. Dla kogo upadłość konsumencka

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na odrębności upadłości konsumenckiej od upadłości przedsiębiorcy. Przy czym warto zaznaczyć, że upadłość konsumencka jest terminem potocznym i określenie to nie jest precyzyjne.

Rzeczywiście, sąd nie może orzec upadłości konsumenckiej wobec przedsiębiorców, ale nie oznacza to, że każda osoba, która nie jest przedsiębiorcą może skutecznie złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości konsumenckiej.

Wynika to z art. 5 prawa upadłościowego, w którym to przepisie jest mowa o tym, do kogo stosuje się ogólne postępowanie upadłościowe. W przepisie tym oprócz przedsiębiorców wskazani zostali również m.in. wspólnicy spółek osobowych, którzy ponoszą odpowiedzialność za zobowiązania tych spółek oraz wspólnicy spółki partnerskiej.

Oznacza to, że wymienieni w przepisie wspólnicy, nawet gdy sami nie są przedsiębiorcami nie będą mogli skorzystać z upadłości konsumenckiej.

Warto również zaznaczyć, że nieposiadanie statusu przedsiębiorcy jest ważne w momencie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Jeżeli działalność zostanie wykreślona z CEIDG to od tej chwili możliwe jest już skuteczne złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości konsumenckiej (to samo dotyczy faktu bycia wspólnikiem spółki).

Należy też podkreślić, że zawieszenie działalności lub faktyczne jej zaprzestanie bez wykreślenia z CEIDG nie pozbawia nas statusu przedsiębiorcy i sąd powinien oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości takiej osoby.

2. Przesłanki upadłości konsumenckiej i koszty ogłoszenia

Gdy spełniony jest warunek nieprowadzenia działalności gospodarczej jedyną przesłanką ogłoszenia upadłości pozostaje niewypłacalność wnioskodawcy.

Do niewypłacalności dochodzi wtedy, gdy dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Przyjmuje się, że dłużnik jest niewypłacalny jeżeli nie jest w stanie spłacać swoich zobowiązań, a jego zaległości sięgają co najmniej trzech miesięcy.

Opłata sądowa za złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości wynosi 30 zł.

3. Postępowanie Internetowe

Jak już wspomniano na wstępie, obecnie postępowanie upadłościowe zostało przeniesione głównie do Internetu i odbywa się za pośrednictwem platformy Krajowy Rejestr Zadłużonych.

Złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, czyli właśnie tzw. upadłości konsumenckiej jest jednak objęte wyjątkiem i taki wniosek może zostać złożony przez wnioskodawcę również fizycznie w sądzie przy użyciu specjalnego formularza.

Należy jednak pamiętać, że prowadzone przez syndyka postępowanie po ogłoszeniu upadłości również będzie się toczyło w systemie KRZ i do jego prawidłowego prowadzenia konieczne będzie posiadanie zarówno podpisu elektronicznego (najczęściej korzysta się tu z Profilu Zaufanego), jak też konta w systemie KRZ.

Jedną z pierwszych rzeczy, o którą poprosi syndyk to założenie konta w systemie, dlatego warto zrobić to już wcześniej.

Złożenie wniosku w systemie KRZ jest stosunkowo skomplikowane i czasochłonne, dlatego jeżeli dłużnik decyduje się na skorzystanie z pomocy profesjonalnego pełnomocnika musi się liczyć z kosztem obsługi wynoszącym nawet kilka tysięcy złotych.

4. Po ogłoszeniu upadłości

Zanim dłużnik zdecyduje się na złożenie wniosku powinien wziąć pod uwagę konsekwencje, które wiążą się z ogłoszeniem upadłości.

Po ogłoszeniu upadłości przez sąd upadły będzie miał ograniczony dostęp do swojego majątku i musi liczyć się z perspektywą jego likwidacji. Wyznaczony przez sąd syndyk zwraca się do upadłego o wydanie majątku i dokumentacji, która pozwoli ustalić mu możliwości zarobkowe upadłego i przejąć zarząd nad tym majątkiem.

W celu jak największej spłaty wierzycieli syndyk ma prawo zająć wynagrodzenie upadłego i środki na koncie bankowym (oczywiście do określonej w przepisach wysokości), jak również w toku likwidacji może sprzedać nieruchomości upadłego, a także inne składniki jego majątku za wyjątkiem sprzętów niezbędnych w codziennym funkcjonowaniu jak np. lodówka, czy pralka.

W przypadku sprzedaży lokalu, w którym mieszka upadły będzie on musiał go opuścić i przeprowadzić się w inne miejsce. Syndyk wydziela ten cel odpowiednie środki na wniosek upadłego. Upadły może otrzymać środki ze sprzedaży nieruchomości w kwocie pokrywającej koszty najmu za okres od 12 do 24 miesięcy,

Należy pamiętać, że w czasie trwania postępowania upadły traci możliwość swobodnego zarządzania majątkiem, który został włączony do masy upadłości. Upadły nie będzie więc miał przykładowo możliwości sprzedaży auta we własnym zakresie, czy też przepisania lub sprzedania mieszkania. Utrudnione będzie również uzyskanie jakichkolwiek pożyczek, bez względu na ich cel.

Należy pamiętać, aby nie próbować ukrywać przed syndykiem majątku lub informacji o osiąganych dochodach, ponieważ konsekwencje takiego działania mogą być bolesne dla upadłego.

Zgodnie z treścią art. 491¹⁰ § 2 prawa upadłościowego jeżeli upadły nie wskaże lub nie wyda syndykowi całego majątku, niezbędnych dokumentów lub w inny sposób nie wykonuje ciążących na nim obowiązków, sąd może umorzyć postępowanie i dłużnik nie uwolni się od swoich zobowiązań.

Sąd może również umorzyć postępowanie, jeżeli dane podane przez dłużnika we wniosku o ogłoszenie upadłości są niezgodne z prawdą lub niezupełne.

5. Plan spłaty

Głównym zadaniem syndyka jest sporządzenie projektu plany spłaty wierzycieli. Syndyk po ustaleniu możliwości zarobkowych upadłego ustali jaką kwotę miesięcznie może on przeznaczać, aby w jak największym stopniu spłacić wierzycieli.

Tylko w szczególnych przypadkach sąd może umorzyć zobowiązania upadłego bez ustalania planu spłaty. Dzieje się tak tylko, jeżeli osobista sytuacja upadłego w oczywisty sposób wskazuje, że jest on trwale niezdolny do dokonywania jakichkolwiek spłat w ramach planu spłaty wierzycieli.

W toku postępowania syndyk i sąd wezmą również pod uwagę zachowania upadłego sprzed ogłoszenia upadłości i na podstawie tych informacji sąd może wydać postanowienie o odmowie ustalenia planu spłaty. Takie postanowienie sąd może wydać jeżeli upadły doprowadził do swojej niewypłacalności lub istotnie zwiększył jej stopień w sposób celowy, w szczególności przez trwonienie części składowych majątku oraz celowe nieregulowanie wymagalnych zobowiązań, a także jeżeli w okresie dziesięciu lat przed dniem zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości w stosunku do upadłego prowadzono postępowanie upadłościowe, w którym umorzono całość lub część jego zobowiązań

W takiej sytuacji zobowiązania upadłego nie zostaną umorzone.

Podsumowując, należy podkreślić, że choć upadłość konsumencka jest obecnie atrakcyjną perspektywą dla zadłużonych osób, to dłużnik powinien przemyśleć, czy złożenie takiego wniosku nie będzie się wiązało dla niego ze zbyt wieloma trudnościami. Warto w tym celu skontaktować się ze specjalistą, który pomoże ocenić sytuację majątkową i życiową dłużnika, a także pomoże przygotować odpowiedni wniosek o ogłoszenie upadłości.

Artykuł Co musisz wiedzieć o upadłości konsumenckiej przed jej ogłoszeniem? pochodzi z serwisu Kancelaria Prawna i obsługa prawna firm - WSKP Kraków.

Po pierwsze, o czym należy pamiętać, upadłość konsumencka dotyczy jedynie osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej – czyli właśnie konsumentów.

Jeżeli prowadzisz działalność gospodarczą (masz firmę), nie możesz złożyć wniosku o ogłoszenie upadłości konsumenckiej. W takim przypadku możesz oczywiście dokonać weryfikacji, czy nie powinieneś złożyć wniosku o ogłoszenie upadłości jako przedsiębiorca. Warto w tym miejscu nadmienić, że upadłość prowadzona wobec przedsiębiorcy toczy się w inny sposób, jest bardziej sformalizowana i wiąże się z koniecznością poniesienia znacznych kosztów. Stąd też, jeżeli masz taką możliwość, warto rozważyć zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej i wtedy przygotowanie wniosku o ogłoszenie upadłości jako konsument.

Podstawą do ogłoszenia upadłości konsumenckiej jest niewypłacalność czyli brak możliwości regulowania swoich wymagalnych zobowiązań.

Jeżeli zatem przykładowo comiesięcznie spłacasz raty kredytów, pożyczek itp. w wysokości np. 1000 zł, a zarabiasz 2500 zł i koszty Twojego życia wynoszą np. 2000 zł, z prostego działania matematycznego wynika, że brakuje Ci 500 zł miesięcznie na spłatę swoich zobowiązań.

W takim przypadku możesz oczywiście rozważyć zawarcie umowy z wierzycielami, rozkładając zobowiązanie na więcej rat itp.

Jeżeli jednak wiesz, że nie jesteś w stanie spłacić swoich zobowiązań, bo wysokość rat i perspektywa zarobków (albo właśnie brak perspektywy polepszenia sytuacji finansowej) wskazują, że Twoje zobowiązania Cię przerastają – warto zastanowić się nad złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości konsumenckiej.

Czym różni się postępowanie upadłościowe od „dogadania się” z wierzycielami?

 Postępowanie upadłościowe prowadzone jest przez Sąd, z udziałem syndyka. Powoduje to oczywiście pewien formalizm.

„Dogadać się” z wierzycielami można zawsze i jest to rozwiązanie prostsze do przeprowadzenia.

Najważniejsze są jednak skutki, jakie niesie za sobą ogłoszenie upadłości i jej zakończenie.

W przypadku podpisania ugody z wierzycielami ważne jest to na co się umówicie.

W przypadku, gdy zdecydujesz się na upadłość konsumencką to Sąd ustali, czy i w jakim zakresie będziesz zobowiązany do zapłaty na rzecz wierzycieli.

Co oznacza to w praktyce?

1. Po pierwsze – z chwilą gdy sąd ogłosi Twoją upadłość syndyk przejmuje Twój majątek i nim zarządza. Wierzyciele nie mogą skutecznie egzekwować swoich zobowiązań u komorników.
2. Po drugie – sąd bierze pod uwagę Twoją sytuację finansową i osobistą, ustala czy jesteś w stanie spłacić wierzycieli, a jeżeli tak to w jakim zakresie.

Jeżeli jesteś osobą chorą i masz niewielkie perspektywy na osiągnięcie dochodu, który pozwoli na spłatę długów, wysoce prawdopodobne jest, że nie będziesz zobowiązany do spłaty wierzycieli w jakimkolwiek zakresie.

Jeżeli natomiast sąd ustali, że jesteś w stanie dokonywać spłat na rzecz wierzycieli, wówczas ustali w jakiej wysokości i w jakim czasie.
Co do zasady ten czas nie powinien być dłuższy niż 36 miesięcy.

Dla przykładu:

• Twoje zarobki wynoszą 3500 zł miesięcznie.
• Na utrzymaniu masz dwójkę dzieci.
• Twoje koszty miesięcznego utrzymania wynoszą ok. 3200 zł.
• Twoje długi wynoszą ok. 100.000 zł.
• Sąd nie znalazł podstaw do ustalenia, że Twoje możliwości zarobkowe są wyższe niż uzyskiwane wynagrodzenie.
• Ponadto sąd ustalił, że nie doprowadziłeś do swojej niewypłacalności celowo lub wskutek rażącego niedbalstwa.

W takim wypadku wysoce prawdopodobne jest, że plan spłaty zostanie ustalony na kwotę nie wyższą niż 300 zł miesięcznie na okres maksymalnie 36 miesięcy.
Co oznacza, że faktycznie możesz być zobowiązany do zapłaty w ratach kwoty 12.000 zł.

Co najważniejsze – po wykonaniu tak ustalonego planu spłaty, Twoje zobowiązania ulegają umorzeniu. Zostajesz oddłużony.

Oddłużenie, które jest głównym celem postępowania upadłościowego względem konsumentów, stanowi realny świeży start.

Każdy przypadek wymaga indywidualnego zweryfikowania.
Pamiętać należy, że postępowanie upadłościowe może trwać kilka miesięcy, a nawet lat do czasu ustalenia planu spłaty.
Warto dokonać analizy konkretnej sytuacji aby mieć wiedzę odpowiednią do podjęcia optymalnej decyzji.

We wszelkich sprawach związanych z postępowaniami upadłościowymi zapraszamy do kontaktu z Kancelarią WSKP.

Artykuł Upadłość konsumencka a układ z wierzycielami: które rozwiązanie jest lepsze dla mnie? pochodzi z serwisu Kancelaria Prawna i obsługa prawna firm - WSKP Kraków.

• ^{kto może złożyć wniosek o upadłość i kiedy?}
• ^{jakie kroki należy podjąć, aby skutecznie przeprowadzić proces upadłości?}
• ^{co trzeba zrobić, by złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości?}
• ^{jakie dokumenty należy przedstawić, aby uzyskać ogłoszenie upadłości?}

Kto i kiedy może złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości konsumenckiej?

 Upadłość konsumencka to postępowanie, które toczy się względem osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Jeżeli aktualnie prowadzisz działalność gospodarczą (masz firmę) nie możesz złożyć wniosku o ogłoszenie upadłości konsumenckiej.

Jak dobrze wiemy wiele osób prowadzących swoje firmy to drobni przedsiębiorcy, którzy nie są obeznani w przepisach i nie korzystają z pomocy prawnej na co dzień. Przepisy prawa upadłościowego dają możliwość złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości konsumenckiej również byłym przedsiębiorcom. Zatem po zamknięciu działalności gospodarczej można złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości jako konsument.

Kiedy w ogóle taki wniosek o upadłość można złożyć?

Odpowiedź na powyższe jest bardzo prosta i stanowi najważniejszą przesłankę do ogłoszenia upadłości, tj. w przypadku gdy osoba składająca wniosek jest niewypłacalna. Niewypłacalność oznacza brak możliwości regulowania swoich wymagalnych zobowiązań.

Wniosek o ogłoszenie upadłości konsumenckiej i jego elementy

Najważniejszymi elementami wniosku o ogłoszenie upadłości są:

• Dane dłużnika – imię, nazwisko, PESEL;
• NIP – jeżeli dłużnik posiada;
• Wskazanie okoliczności, które uzasadniają wniosek i ich uprawdopodobnienie.

Wniosek należy opłacić. Opłata sądowa od wniosku o ogłoszenie upadłości konsumenckiej wynosi 30 złotych.

Gdzie złożyć wniosek i jak?

Wniosek należy złożyć do sądu upadłościowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dłużnika. Wydziały upadłościowe lub sekcje do spraw upadłościowych zostały utworzone w kilku sądach w Polsce. Sądy w małych miejscowościach nie rozpoznają spraw upadłościowych. Dla przykładu, mieszkaniec Dąbrowy Tarnowskiej składa wniosek do Sądu Rejonowego w Tarnowie Wydziału Gospodarczego sekcji ds. upadłościowych i restrukturyzacyjnych.

• Wniosek o ogłoszenie upadłości powinien być co do zasady złożony elektronicznie za pomocą systemu elektronicznego KRZ – Krajowy Rejestr Zadłużonych.
• W przypadku jednak, gdy wniosek składa dłużnik w postępowaniu o ogłoszenie upadłości konsumenckiej, wniosek może być złożony w formie tradycyjnej – papierowej.

Co dołączyć do wniosku o upadłość konsumencką?

Do wniosku należy dołączyć dokumenty potwierdzające istnienie i wysokość długów, tj. np. umowy pożyczki, umowy kredytu, wyroki i nakazy zapłaty, dokumenty otrzymane od komornika.

Ponadto, warto dołączyć dokumenty potwierdzające stan zdrowia, jak również rachunki, umowę najmu itp. – tj. dokumenty potwierdzające sytuację osobistą dłużnika oraz koszty życia.

Jak złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości konsumenckiej?

Wniosek o ogłoszenie upadłości konsumenckiej można złożyć osobiście w sądzie lub wysłać pocztą. Wniosek taki może zostać również złożony przez profesjonalnego pełnomocnika, np. radcę prawnego.

Wniosek o ogłoszenie upadłości konsumenckiej został złożony do sądu. Co dalej?

 Jeżeli wniosek został złożony w sposób prawidłowy i nie zawiera braków formalnych, trafi on do rozpatrzenia przez Sąd.

Jeżeli wniosek zawiera braki formalne, np. nie został podany numer PESEL, czy też nie został on opłacony, sąd wezwie do uzupełnienia braków formalnych, wyznaczając jednocześnie termin na ich uzupełnienie. Prawidłowo złożony wniosek zostanie rozpoznany przez sąd.

Czy zostanie wyznaczona rozprawa? Czy będę musiał stawić się w sądzie?

Niekoniecznie. Sąd może rozpoznać wniosek na rozprawie lub na posiedzeniu niejawnym. Jest to zależnie od decyzji sędziego i konkretnej sprawy. Statystyki pokazują, że większość spraw o ogłoszenie upadłości konsumenckiej jest rozpoznawana poza rozprawą – na posiedzeniu niejawnym.

Jeżeli zostanie wyznaczona rozprawa, wówczas dłużnik zostanie na nią wezwany i na rozprawie dowie się czy została ogłoszona upadłość oraz kto został wyznaczony na syndyka w sprawie.

Jeżeli upadłość ogłoszona zostanie na posiedzeniu niejawnym, wówczas dłużnik zostanie pisemnie powiadomiony o ogłoszeniu upadłości oraz o tym, kto został wyznaczony na syndyka w sprawie.

We wszelkich sprawach związanych z postępowaniem upadłościowym, w tym w sprawach związanych z pomocą i przygotowywaniem wniosku o ogłoszenie upadłości konsumenckiej, jak również reprezentacją przed sądem i syndykami, zapraszamy do kontaktu z Kancelarią WSKP.

Artykuł Krok po kroku: jak przygotować wniosek o ogłoszenie upadłości konsumenckiej pochodzi z serwisu Kancelaria Prawna i obsługa prawna firm - WSKP Kraków.

• Zobacz poprzedni wpis:
  Działalność e-commerce – czyli co powinien zawierać regulamin sklepu internetowego – cz. 1

Dzisiaj przedstawimy krok po kroku w jaki sposób stworzyć regulamin oraz co w nim umieścić, aby odpowiadał on obowiązującym przepisom prawa, spełniał swoje założenia i funkcje oraz był przystępny nie tylko dla klientów, ale też dla samego przedsiębiorcy. 

Najważniejsze elementy regulaminu sklepu internetowego

Przede wszystkim, przed przygotowaniem regulaminu sklepu internetowego, każdy przedsiębiorca powinien się zastanowić w jaki sposób zorganizowany jest jej/jego biznes e-commers. Regulamin ma porządkować zachodzące w sklepie procesy, a nie stanowić dodatkowy, biurokratyczny dokument, którego i tak nikt nie czyta. Dobrze napisany regulamin sklepu internetowego, zawiera podział na części (opcjonalnie paragrafy), co porządkuje jego treść i ułatwia znalezienie poszczególnych postanowień. Każdy przedsiębiorca, który opracowuje regulamin swojego sklepu internetowego powinien więc odpowiedzieć sobie na kilka prostych pytań. Odpowiedzi na zadane pytania będą tak naprawdę stanowiły ramy regulaminu sklepu internetowego.
.

1. Kto jest właścicielem sklepu internetowego?

W pierwszej kolejności trzeba podać dane przedsiębiorcy prowadzącego sklep internetowy – może być to imię i nazwisko, nr NIP oraz adres prowadzonej działalności zgodny z wpisem do CEIDG. Jeśli sprzedawcą jest spółka należy podać jej dane rejestracyjne, zgodne z wpisem do KRS. Dodatkowo ważnym elementem jest podanie sposobu w jaki klient może ze sprzedawcą się skontaktować – np. poprzez wskazanie adresu e-mail lub numeru telefonicznego.
 

2. Kim są klienci sklepu internetowego?

Może zdarzyć się sytuacja, w której w sklepie będą mogli kupować tylko przedsiębiorcy. Wtedy taka informacja powinna być wyraźnie wskazana. Jeżeli sprzedawca chce inaczej uregulować uprawnienia klientów – przedsiębiorców, od klientów – konsumentów, to na wstępie dobrze jest wprowadzić tzw. słownik pojęć. Ułatwi to potem formułowanie dalszych postanowień regulaminu. Druga kwestia wiąże się z określeniem szczególnych cech klientów – np. wieku czy zakupów w sklepie internetowym będą mogły dokonać osoby małoletnie (poniżej 18 roku życia).
 

3. Jakie produkty będą w sklepie sprzedawane?

Charakterystyka sprzedawanych produktów lub oferowanych usług powinna być wyczerpująca na tyle, żeby w sposób jasny opisywała przedmiot transakcji. Warto oprócz zamieszczenia dokładnego opisu produktu na stronie, wprowadzić definicję produktu do regulaminu. 
Uwaga! Niektóre kategorie produktów takie jak zabawki, żywność, kosmetyki czy leki objęte są dodatkowymi obowiązkami informacyjnymi.
 

4. Czy za pośrednictwem sklepu będą świadczone jeszcze jakieś usługi?

Czasami przedsiębiorcy decydują się na zaoferowanie klientom korzystającym z ich strony dodatkowych usług, takich jak np. usługa polegająca na wysyłce newslettera. Oprócz umożliwienia klientom dokonania zakupu w sklepie internetowym, przedsiębiorcy niejednokrotnie oferują możliwość założenia konta w sklepie i np. skorzystania z dodatkowych rabatów. Zasady świadczenia takich usług również powinny być opisane w regulaminie.
 

5. W jaki sposób klienci mogą korzystać ze sklepu? 

Odpowiedź na to pytanie dotyczy przede wszystkim aspektów technicznych. Innymi słowy regulamin sklepu internetowego powinien określać, jaką wersję przeglądarki internetowej klient powinien posiadać, żeby mógł w sposób niezakłócony korzystać ze wszystkich funkcjonalności sklepu internetowego, a także informację o stabilnym połączeniu z Internetem. Mimo, że kwestie te wydają się być oczywiste, zgodnie z ustawą o świadczeniu usług drogą elektroniczną powinny być opisane w regulaminie.
 

6. Jak krok po kroku kupić produkt w sklepie?

Ta część regulaminu sklepu internetowego powinna zawierać czytelną instrukcję jakie po kolei kroki klient powinien podjąć, żeby kupić produkt w sklepie internetowym. Informacje te powinny być podane w czytelny i zrozumiały sposób.
 

7. Jak klient może za produkt zapłacić?

Regulamin sklepu internetowego powinien również określać dopuszczalne sposoby płatności. Jeżeli przedsiębiorca korzysta z tzw. „szybkich płatności” celowe będzie wskazanie również odwołania do regulaminów tych serwisów.
 

8. W jaki sposób zorganizowana będzie dostawa produktu?

Uregulowanie sposobu dostawy oraz kosztów z nią związanych jest również istotną częścią regulaminu sklepu internetowego. Ponadto przedsiębiorcy, którzy zastanawiają się nad poszerzeniem działalności poza tereny Polski, powinni pamiętać, poinformować swoich klientów o ewentualnych dodatkowych opłatach takich jak np. cło lub zwiększone koszty dostawy w przypadku przesyłek zagranicznych.
 

9. Kto i kiedy może skorzystać z prawa odstąpienia od umowy sprzedaży?

Konieczne jest w regulaminie sklepu internetowego odniesienie się do przysługującego konsumentom prawa odstąpienia od umowy. Co do zasady termin umożliwiający konsumentowi (a od 1.01.2021 również przedsiębiorcy prowadzącemu jednoosobową działalność gospodarczą, który dokonał zakupu w zakresie niezwiązanym z przeważającym przedmiotem tej działalności) na odstąpienie od umowy zawartej na odległość wynosi 14 dni, odkąd klient taki otrzymał informację o przysługującym mu prawie od przedsiębiorcy. Natomiast, jeżeli sprzedawca nie poinformuje klienta o przysługującym mu prawie do odstąpienia od umowy, to wyżej wskazany termin 14 dniowy wydłuży się aż o 12 miesięcy. 
(UWAGA! W niektórych przypadkach możliwe jest wyłączenie prawa odstąpienia od umowy – np. jeżeli sprzedawany produkt został wykonany na zamówienie i uwzględnia indywidualne potrzeby lub preferencje klienta – zawsze jednak należy pamiętać, żeby opisać to w regulaminie sklepu internetowego). 
 

10. W jaki sposób rozpatrywane są reklamacje?

Dobrze opisana i sprecyzowana w regulaminie sklepu internetowego procedura reklamacyjna, potrafi nie tylko zorganizować, ale też zautomatyzować proces rozpatrywania reklamacji przez przedsiębiorcę. W zależności od rodzaju sprzedawanych produktów, reklamacji może być mniej lub więcej, ale jedno jest pewne – regulamin sklepu internetowego powinien precyzować nie tylko sposób składania reklamacji, ale też sposób i termin ich rozpatrzenia przez przedsiębiorcę.
 

11. Za co sprzedawca ponosi odpowiedzialność?

Sprzedawca odpowiada przede wszystkim za zgodność sprzedawanych produktów z ich opisem i celem, któremu mają służyć. Jednak odpowiedzialność sprzedawcy nie ogranicza się tylko do samego produktu, dotyczy ona również prawidłowego sformułowania treści regulaminu sklepu internetowego i przestrzegania procedur przewidzianych w regulaminie.
 

12. W jaki sposób rozwiązywane są spory związane ze sprzedażą produktów w sklepie internetowym?

Przede wszystkim spory powinny być rozwiązywane w sposób polubowny. Jeżeli porozumienie nie jest możliwe sprawa może skończyć się w sądzie, co niestety wiąże się często z długotrwałym i kosztownym sporem. Warto więc w rozmowie z klientem podjąć próbę polubownego rozwiązania spornej sprawy.

Podsumowując, warto tworząc regulamin sklepu internetowego, przeanalizować wyżej wskazane pytania. Odpowiedzi na nie stanowią tak naprawdę opis postanowień, które powinny znaleźć się w każdym regulaminie sklepu internetowego. Niektóre elementy wydają się oczywiste, a inne mogą budzić wątpliwości. W takiej sytuacji zapraszamy do kontaktu. Źle sformułowane postanowienie regulaminu sklepu internetowego może stanowić klauzulę niedozwoloną, za której stosowanie na przedsiębiorcę może zostać nałożona kara.
Tematykę klauzul niedozwolonych omówiliśmy w ostatnim wpisie: Działalność e-commerce – czyli co powinien zawierać regulamin sklepu internetowego – cz. 1 : Klauzule niedozwolone w regulaminie
W przypadku pytań dotyczących treści regulaminu sklepu lub innego serwisu internetowego – zapraszamy do kontaktu z naszą Kancelarią.

Artykuł Działalność e-commerce – czyli co powinien zawierać regulamin sklepu internetowego – cz. 2 pochodzi z serwisu Kancelaria Prawna i obsługa prawna firm - WSKP Kraków.

Obowiązki informacyjne

Regulamin sklepu internetowego musi zawierać dane dotyczące sprzedawcy, umożliwiające jego identyfikację. Podstawowe dane jakie sprzedawca powinien udostępnić, określa między innymi ustawa Prawo przedsiębiorców. Art. 20 niniejszej ustawy nakazuje przedsiębiorcy podania numeru identyfikacji podatkowej (NIP) w zakresie prowadzenia swojej działalności. W przypadku sklepu prowadzonego w formie spółek kapitałowych, dodatkowo numer z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS). Z kolei zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną sprzedawca zobowiązany jest w sposób wyraźny, jednoznaczny na swojej stronie internetowej podać m.in.:

• adresy elektroniczne;
• imię, nazwisko;
• nazwę lub firmę;
• siedzibę i adres

Regulamin sklepu internetowego 2021: najnowsze zmiany dotyczące konsumenta

Nowelizacja Ustawy o prawach konsumenta i Kodeksu cywilnego, która weszła w życie 1 stycznia 2021 roku zmodyfikowała dotychczasową definicję konsumenta. Do tej pory w regulaminach sklepów internetowych mogliśmy doszukać się jedynie dwóch podmiotów, z którymi można zawrzeć umowę, konsumentów oraz przedsiębiorców. Obecnie do grona konsumentów w określonych sytuacjach będą mogli być zaliczeni również przedsiębiorcy prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą (JDG). Dzięki wprowadzonym zmianom, osoby prowadzące działalność gospodarczą, które zawrą umowę w zakresie niezwiązanym z przeważający przedmiotem ich działalności, zyskają dodatkową ochronę przewidzianą dotychczas jedynie dla konsumentów. Zmiany dotyczą między innymi, niedozwolonych postanowień umownych (tzw. klauzul abuzywnych), rękojmi za wady oraz prawa odstąpienia od umowy. Obecnie przedsiębiorcy, w ramach prowadzonych przez siebie sklepów internetowych muszą dostosować swoje wzorce umów (regulaminy) oraz przewidzieć nowe procedury w zakresie weryfikacji możliwości skorzystania przez przedsiębiorców z nowych praw. Dlatego tworząc zupełnie nowy regulamin dla sklepu, należy zwrócić szczególną  uwagę na jego aktualność, w kontekście zmieniających się przepisów prawa.
 

Klauzule niedozwolone

Najczęstszym problemem z regulaminów sklepów internetowych jest kopiowanie regulaminów innych sklepów, bez wcześniejszej analizy i konfrontacji z aktualnymi przepisami prawa. Taka praktyka prowadzi do powielania błędów, które mogą wywołać negatywne skutki szczególnie dla przedsiębiorcy, a ponadto może stanowić naruszenie praw autorskich, jeżeli regulamin, który jest kopiowany może być uznany za utwór w rozumieniu prawa autorskiego.
Przede wszystkim kopiowane regulaminy sklepów internetowych mogą zawierać klauzule niedozwolone (inaczej zwane klauzulami abuzywnymi). Pamiętaj, aby tworzony przez Ciebie regulamin sklepu w szczególności:

• nie ograniczał praw konsumenta;
• nie nakładał dodatkowych obowiązków na konsumenta;
• nie rozszerzał uprawnień sprzedającego;
• ani nie wyłączał odpowiedzialności sprzedającego.

 
Jeżeli zastanawiasz się czy klauzula, którą chcesz zastosować w swoim regulaminie jest dozwolona, warto zajrzeć do rejestru klauzul niedozwolonych prowadzonych przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK). Rejestr ten posiada zbiór klauzul abuzywnych, które zostały uznane za niezgodne z prawem na mocy postanowień Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.
 

Odpowiedzialność sprzedawcy za używanie klauzul niedozwolonych

Użycie klauzuli abuzywnej może narazić sprzedawcę na spore koszty związane z postępowaniami prowadzonymi przez Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Każdy złożony pozew w ramach kontroli abstrakcyjnej to dodatkowy koszt dla przedsiębiorcy. Stosowanie w regulaminie klauzul niedozwolonych wiąże się z ryzykiem przeprowadzenia  kontroli ze strony UOKiK. W momencie wykrycia i stwierdzenia naruszenia przepisów, na przedsiębiorcę może zostać nałożona kara finansowa, która wynosi 10% obrotu osiągniętego w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary.
 

Klienci zagraniczni

Dzięki obecnej technologii sprzedawca może za pomocą Internetu dotrzeć do najdalszych regionów, zasadniczo najmniejszy biznes może zostać zauważony przez setki potencjalnych klientów z całego świata. Jeżeli chcesz, aby Twoja działalność sięgała np. rynku europejskiego pamiętaj, że regulamin sklepu internetowego musi być czytelny i zrozumiały również dla zagranicznego klienta.
Pamiętaj,  aby nie powielać najczęstszych błędów przedsiębiorców. Najczęstszym błędem sprzedawców internetowych jest tłumaczenie wprost regulaminów przygotowanych dla polskiego klienta. Należy pamiętać, że takie działanie niesie za sobą ryzyko. Źle przygotowany regulamin sklepu internetowego może być nie tylko niezgodny z prawnymi regulacjami zagranicznych państw, ale także nie posiadać żadnej mocy prawnej. W tym przypadku najlepiej skorzystać z usług profesjonalistów, którzy sporządzą regulamin z uwzględnieniem unijnych lub międzynarodowych norm prawnych.
 

Jurysdykcja sądów

Jest rzeczą oczywistą, że systemy prawne państw członkowskich Unii Europejskiej różnią się między sobą. Przede wszystkim należy wskazać różnice w interpretacji pojęć ,,konsument”, ,,umowa sprzedaży”, ,,umowa sprzedaży zawierana z konsumentem”. Aby uchronić się przed komplikacjami związanymi ewentualnym procesem sądowym, europejskie ustawodawstwo przyjmuje akty prawne w postaci rozporządzeń, które to określają swoiste ,,reguły” zawierania umów między stronami.
Umowa jurysdykcyjna nie może być skutecznie zawarta jako postanowienie w regulaminie sklepu internetowego, ponieważ postanowienie takie z góry zakładałoby powstanie sporu, którego nie da się przewidzieć. Bez znaczenia w tym zakresie pozostaje to czy w regulaminie wskazuje się po prostu na właściwość sądów danego państwa członkowskiego, czy też zastrzega się warunek że ich jurysdykcja stanie się aktualna jedynie po powstaniu sporu. W umowie nie można bowiem antycypować sporu, który jeszcze nie zaistniał (tak: dr hab. Konrad Osajda, Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (wersja przekształcona) Komentarz, Wyd.1, 2019).

Szerzej kwestię tego, jak zgodnie z prawem stworzyć regulamin sklepu internetowego, założyć sklep internetowy oraz na co zwrócić szczególną uwagę omówimy w naszych kolejnych wpisach!
Śledź naszego bloga i profil na Facebooku, aby nie przegapić naszych kolejnych wpisów!
 

Wpisy powiązane z e-commerce:

• RODO dla przedsiębiorców w pytaniach i odpowiedziach
• RODO dla przedsiębiorców – cz.II Jakie obowiązki?

Artykuł Działalność e-commerce – czyli co powinien zawierać regulamin sklepu internetowego – cz. 1 pochodzi z serwisu Kancelaria Prawna i obsługa prawna firm - WSKP Kraków.

1. Zakończenie bieżących interesów spółki

Jeżeli spółka została już postawiona w stan likwidacji, zgłosiła ten fakt do KRS i opublikowała ogłoszenie dla wierzycieli w Monitorze Sądowym i Gospodarczym to najwyższy czas podjąć działania zmierzające do zakończenia jej działalności.
Jak już pisaliśmy w poprzedniej części wpisu w momencie otwarcia likwidacji celem działalności spółki przestaje być osiąganie zysku, a staje się nim konieczność zakończenia bieżących interesów spółki, spłaty wierzycieli i upłynnienia majątku spółki.
Jeżeli spółka jest właścicielem nieruchomości to upłynnienie tej wartości podlega pewnym zasadom. Likwidatorzy mogą swobodnie zbyć nieruchomość tylko w ramach publicznej licytacji. Jeżeli chcą zrobić to z tzw. wolnej ręki, będzie to możliwe tylko jeżeli odpowiednią uchwałę podejmą wcześniej wspólnicy spółki. W takiej uchwale powinni oni wskazać minimalną cenę sprzedaży nieruchomości, wówczas likwidator nie może sprzedać nieruchomości w tym trybie po cenie niższej niż wskazana w uchwale.
Likwidator może zaciągać nowe zobowiązania wyjątkowo, tylko jeżeli jest to konieczne do osiągnięcia celu likwidowanej spółki.
Po ogłoszeniu otwarcia likwidacji spółki w Monitorze Sądowym i Gospodarczym do spółki powinni zgłaszać się jej wierzyciele celem uzyskania zaspokojenia swoich wierzytelności.
Jeżeli spółka zna wierzycieli, którzy nie zgłoszą jej swoich wierzytelności lub zgłoszą się do niej wierzyciele, których wierzytelności nie są jeszcze wymagalne albo są sporne to likwidatorzy powinni złożyć sumy konieczne do ich zaspokojenia do depozytu sądowego.
Należy również przypomnieć, iż otwarcie likwidacji spółki nie zwalnia jej z obowiązku sprawozdawczości finansowej. Jeżeli likwidacja spółki nie zakończy się do końca roku obrotowego spółki to ma ona obowiązek sporządzenia odpowiedniego sprawozdania finansowego. Powinno ono zostać sporządzone na dotychczasowych zasadach, z tym zastrzeżeniem, iż kierownikami jednostki nie są już członkowie zarządu spółki, a jej likwidatorzy. Sprawozdanie finansowe, tak jak w przypadku sprawozdań za poprzednie lata obrotowe powinno zostać złożone do KRS.

2. Podział majątku spółki

Jeżeli likwidatorzy zakończyli bieżące interesy spółki, wszyscy jej wierzyciele zostali zaspokojeni, a majątek został upłynniony to można przystąpić podziału pozostałego majątku pomiędzy wspólników. Należy jednak pamiętać, że nie może nastąpić to przed upływem co najmniej 6 miesięcy od dnia publikacji ogłoszenia o otwarciu likwidacji spółki w MSIG.
Pozostały majątek spółki powinien zostać podzielony  między wspólników w takim stosunku, w jakim dzielą się ich udziały w spółce. Jeżeli jednak wspólnicy w umowie spółki zdecydowali o innym podziale majątku to właśnie sposób wskazany w umowie spółki będzie właściwym do dokonania podziału.
Jeżeli zdarzy się taka sytuacja, że wierzyciel spółki spóźnił się ze zgłoszeniem swojej wierzytelności, a w spółce pozostał jeszcze niepodzielony majątek to może on żądać zaspokojenia z tej właśnie niepodzielonej części. Jednak w sytuacji, gdy wspólnik otrzymał przypadającą mu część majątku spółki i zrobił to w dobrej wierze, nie ma on obowiązku zwrotu tej części dla zaspokojenia spóźnionego wierzyciela.

3. Formalności związane z zakończeniem likwidacji spółki

Obok ogólnych zasad dotyczących postępowania likwidacyjnego konieczne jest również spełnienie pewnych wymaganych prawem warunków formalnych, aby możliwa była zupełna likwidacja spółki i jej wykreślenie z KRS.

A) Sprawozdania likwidacyjne

Aby zakończyć formalności związane z wykreśleniem spółki z rejestru konieczne będzie po raz kolejny sporządzenie dwóch sprawozdań finansowych. Pierwsze z nich zwane sprawozdaniem likwidacyjnym powinno zostać sporządzone na dzień poprzedzający podział pozostałego majątku spółki pomiędzy wspólników. Po dokonaniu podziału konieczne jest z kolei sporządzenie sprawozdania finansowego po zakończeniu likwidacji.

B) Zgromadzenie Wspólników

Oba sprawozdania likwidacyjne powinny zostać zatwierdzone przez Zgromadzenie Wspólników, a następnie ogłoszone w siedzibie spółki i zgłoszone sądowi rejestrowemu wraz z wnioskiem o wykreślenie spółki z rejestru przedsiębiorców.
Jeżeli nie jest możliwe zebranie kworum na Zgromadzeniu Wspólników, to bez względu na tą okoliczność likwidatorzy powinni ogłosić sprawozdanie w siedzibie spółki i dokonać zgłoszenia do sądu rejestrowego.
W umowie spółki lub w uchwale wspólnicy powinni wskazać osobę, która będzie odpowiadała za przechowanie ksiąg i dokumentów rozwiązanej spółki. Informacja ta jest konieczna, ponieważ sąd rejestrowy może udzielić upoważnienia wspólnikom lub innym osobom, które mają w tym interes prawny do przeglądania tych ksiąg i dokumentów.

C) Wniosek do Krajowego Rejestru Sądowego

Po dokonaniu czynności związanych z faktycznym zakończeniem likwidacji spółki należy dopełnić również formalności związanych z Krajowym Rejestrem Sądowym, tak aby sąd mógł wykreślić z niego likwidowaną spółkę. Niestety, wykreślenie spółki z rejestru przedsiębiorców wiąże się z koniecznością uiszczenia kolejnej opłaty. Wynosi ona 400 zł i składa się na nią 300 zł opłaty za wykreślenie podmiotu z rejestru i 100 zł opłaty za ogłoszenie tego faktu w Monitorze Sądowym i Gospodarczym.
Wniosek o wykreślenie spółki z rejestru powinien zostać złożony do sądu w terminie 7 dni od zatwierdzenia sprawozdania likwidacyjnego przez wspólników spółki.
Odpowiednim formularzem do złożenia wniosku o wykreślenie z Krajowego Rejestru Sądowego jest formularz KRS-X2.
Do formularza należy dołączyć następujące dokumenty:

• potwierdzenie wniesienia opłaty od wniosku o wykreślenie spółki;
• sprawozdanie likwidacyjne spółki;
• sprawozdanie finansowe na dzień zakończenia likwidacji spółki;
• protokół ze Zgromadzenia Wspólników, na którym zatwierdzono sprawozdania likwidacyjne i na dzień zakończenia likwidacji spółki;
• kopię opublikowanego w Monitorze Sądowym i Gospodarczym wezwania wierzycieli do zgłaszania wierzytelności spółce;
• oświadczenie likwidatorów o ogłoszeniu sprawozdań w siedzibie spółki;
• oświadczenie likwidatorów o braku postępowań sadowych, administracyjnych i komorniczych wobec spółki i zaspokojeniu jej wszystkich wierzycieli;
• oświadczenie likwidatorów o spieniężeniu całego majątku spółki wraz z podaniem daty, kiedy doszło do podziału majątku;
• oświadczenie likwidatorów o tym czy spółka zatrudniała pracowników od początku swojej działalności, a jeżeli tak to w oświadczeniu należy wskazać podmiot, któremu została przekazana dokumentacja pracownicza i dołączyć do niego dowód przekazania tej dokumentacji.

 
Po otrzymaniu takiego wniosku wraz z wymienionymi powyżej dokumentami sąd rejestrowy powinien wydać postanowienie o wykreśleniu spółki z rejestru. Z chwilą wykreślenia z Krajowego Rejestru Sądowego spółka przestaje istnieć.
Procedura likwidacji spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest dość skomplikowaną procedurą, a do tego jest czasochłonna. Zazwyczaj zajmuje ona około 8 miesięcy, przy czym z samego kodeksu spółek handlowych wynika, iż nie może się zakończyć wcześniej niż po 6 miesiącach. Dodatkowo wiąże się z koniecznością poniesienia sporych kosztów, ponieważ same opłaty sądowe od wniosków do sądu rejestrowego i opłaty za ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym wynoszą ponad tysiąc zł.
Jeżeli po przeczytaniu naszych wpisów wciąż masz wątpliwości odnośnie procedury likwidacji spółki i potrzebujesz pomocy w tym zakresie skontaktuj się z nami już dziś!

Artykuł Likwidacja spółki z ograniczoną odpowiedzialnością cz. 2 – zamknięcie likwidacji pochodzi z serwisu Kancelaria Prawna i obsługa prawna firm - WSKP Kraków.

Charakterystyczne elementy umowy deweloperskiej

Umowa deweloperska jak sama nazwa wskazuje zawierana jest z deweloperem. Zgodnie z ustawą deweloperską deweloper musi dla danej inwestycji przygotować prospekt informacyjny. Jest to dokument, w którym znajdują się szczegółowe informacje o budowie i warunkach zakupu nieruchomości. Obowiązkiem dewelopera jest udostępnienie takiego prospektu każdemu kto jest zainteresowany podpisaniem umowy deweloperskiej.
Warto również od razu zaznaczyć, że zawarcie umowy deweloperskiej nie oznacza uzyskania własności domu lub mieszkania. Do przejścia własności konieczne będzie zawarcie kolejnej umowy po zakończeniu inwestycji. W samej umowie deweloperskiej deweloper zobowiązuje się do zawarcia takiej umowy z nabywcą.
Umowa deweloperska jest podstawą do dokonania wpisu roszczenia o przeniesienie własności w księdze wieczystej. Taki wpis jest bardzo korzystny dla nabywcy. Dzięki niemu deweloper nie podpisze umowy dotyczącej tego samego lokalu z innym nabywcą.
Umowa deweloperska musi zostać zawarta w formie aktu notarialnego. W przeciwnym razie będzie ona nieważna. Pamiętaj jednak, że notariusz jest odpowiedzialny jedynie za dopilnowanie zgodności z prawem treści umowy i procedur związanych z jej zawarciem. Nie będzie on sprawdzał, czy umowa deweloperska w odpowiedni sposób zabezpiecza twoje interesy jako nabywcy.
Charakterystycznym elementem związanym z umową deweloperską jest to, że deweloper musi dla konkretnej inwestycji utworzyć w banku mieszkaniowy rachunek powierniczy. Ta procedura ma dodatkowo chronić nabywców nieruchomości. Wszelkie należności związane z inwestycją wpłacają oni właśnie na taki rachunek powierniczy. Deweloper może wypłacać pieniądze zgromadzone na rachunku tylko po spełnieniu określonych warunków. Nad ich spełnieniem czuwa bank, który prowadzi mieszkaniowy rachunek powierniczy.
Sam rachunek może mieć dwie formy: otwartą i zamkniętą.
W przypadku zamkniętego rachunku powierniczego deweloper może dokonać wypłaty z rachunku tylko jeżeli przedstawi bankowi odpis aktu notarialnego z umową przenoszącą własność nieruchomości na kupującego nieruchomość. Nieruchomość musi być wolna od obciążeń i roszczeń innych osób.
Otwarty rachunek powierniczy jest nieco mniej restrykcyjny i deweloper może dokonywać wypłat po zakończeniu konkretnych etapów inwestycji. Kontrolę zakończenia etapu przeprowadza wyznaczona przez bank osoba, która posiada odpowiednie uprawnienia budowlane. Otwarty rachunek powierniczy może być dodatkowo zabezpieczony gwarancją bankową lub ubezpieczeniową. W przypadku kłopotów finansowych dewelopera umożliwi ona odzyskanie części pieniędzy od banku lub ubezpieczyciela.

Na co zwrócić uwagę zawierając umowę deweloperską

1. Wiarygodność dewelopera

W pierwszej kolejności sprawdź wiarygodność dewelopera. Zakup lokalu lub domu często wiąże się z inwestycją oszczędności całego życia, nie warto więc całkowicie zaufać deweloperowi i nie sprawdzić w Internecie informacji o jego poprzednich realizacjach, a także opinii jego wcześniejszych klientów.

2. Prospekt informacyjny

Jest to dokument, na który musimy zwrócić szczególną uwagę. Deweloper musi umieścić w nim m.in. dane swojego przedsiębiorstwa, informacje o poprzednich inwestycjach, a także wskazać czy w przeszłości toczyło lub obecnie toczy się przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne na kwotę ponad 100 tys. zł.
W prospekcie deweloper zamieszcza również informacje identyfikujące całą nieruchomość, takie jak: numer działki, numer księgi wieczystej, ewentualne obciążenia nieruchomości, a także dostępne informacje o planowanych inwestycjach w promieniu 1 km.
W dalszej części dokumentu deweloper informuje o postępie w budowie konkretnego budynku (informacje o wydanym pozwoleniu, terminie zakończenia prac, sposobie finansowania), a także indywidualne informacje o lokalu przeznaczonym dla konkretnego nabywcy.
Do prospektu dołącza się rzut kondygnacji, na której znajdzie się lokal, a także wzór umowy deweloperskiej.
Dokładne zapoznanie się z prospektem informacyjnym jest niezwykle istotne, ponieważ pozwala zweryfikować nabywcy wiarygodność dewelopera oraz zapoznać się ze szczegółami inwestycji i sposobami zabezpieczeń przewidzianymi dla ochrony nabywców.
Należy pamiętać, że deweloper musi przekazać potencjalnemu nabywcy prospekt informacyjny na jego żądanie w terminie 30 dni. Jeżeli tego nie uczynił, a nabywca zawarł umowę deweloperską to może on od niej odstąpić.

3. Rodzaj rachunku powierniczego

Zwróć uwagę jaki typ rachunku powierniczego został wybrany przez dewelopera oraz to, czy to jego numer został wskazany w umowie jako ten, na który będziesz wpłacał pieniądze na zakup nieruchomości. O rachunkach pisaliśmy już wyżej, tu przypomnimy tylko, że interesy nabywcy najlepiej zabezpiecza zamknięty rachunek powierniczy, jednak to otwarty rachunek jest opcją najtańszą i najczęściej stosowaną przez deweloperów. Jeżeli deweloper proponuje otwarty rachunek powierniczy to warto, aby był on chociaż zabezpieczony dodatkowo gwarancją bankową lub ubezpieczeniową.

4. Treść umowy deweloperskiej

Najważniejszym pozostaje jednak dokładne zapoznanie się z treścią umowy deweloperskiej.
Przed podpisaniem umowy musisz ją dokładnie przeczytać i zwrócić uwagę na kilka istotnych kwestii. W pierwszej kolejności sprawdź, czy twoja umowa rzeczywiście nazwana jest umową deweloperską, a deweloper nie próbuje podpisać z tobą umowy innego typu, która nie będzie odpowiednio chroniła twoich interesów.
Następnie, zwróć uwagę na to, czy opis nieruchomości pokrywa się z treścią prospektu informacyjnego. Pamiętaj, że im bardziej szczegółowy będzie opis inwestycji tym łatwiej będzie wymagać od dewelopera wywiązania się z konkretnych postanowień umowy.
Zwróć uwagę na to jak określone są terminy realizacji konkretnych etapów budowy. Im termin jest mniej precyzyjny, tym łatwiej będzie deweloperowi przeciągać w czasie oddanie inwestycji, bez większych konsekwencji. Najlepiej, aby terminy te nie były zbyt odległe, a deweloper nie miał zbyt łatwej możliwości ich przesunięcia.
Upewnij się, czy deweloper nie stosuje tzw. klauzul niedozwolonych. Są to klauzule, których przedsiębiorcy, jako silniejsze strony umowy, nie mogą stosować w umowach z zawieranych konsumentami. Przykład tego jakie klauzule należy uznać za niedozwolone znajdziesz w art. 385³ Kodeksu Cywilnego. Pełna lista klauzul, które zostały przez sądy znane za niedozwolone znajduje się w rejestrze klauzul niedozwolonych UOKIK.
Postanowieniem umowy deweloperskiej, które może prowadzić do nieporozumień między nabywcą, a deweloperem jest określenie stanu nieruchomości w chwili wydania. Często stosowane, ogólne określenia typu „stan deweloperski” lub tzw. „stan pod klucz” są zbyt nieprecyzyjne. Nabywca powinien zadbać, aby w umowie określono stan nieruchomości w jak najbardziej szczegółowy sposób, najlepiej ze wskazaniem wszelkich prac jakie deweloper powinien w konkretnym lokalu wykonać.
Jak już napisaliśmy wcześniej umowa deweloperska nie przenosi na Ciebie własności nieruchomości. Musisz więc dopilnować, aby w treści umowy deweloper zobowiązał się do zawarcia w konkretnym terminie umowy przenoszącej na Ciebie własność domu lub mieszkania.
Przyjrzyj się też postanowieniom, które dotyczą dodatkowych kosztów związanych z zawarciem umowy. Warto się przede wszystkim upewnić, czy deweloper nie umieścił w umowie zapisów o karach umownych i odsetkach za opóźnienie, które byłyby nierówne dla stron umowy. Zwróć uwagę, czy jeżeli umowa przewiduje kary umowne lub odsetki za opóźnienie dla nabywcy to czy przewiduje je także dla dewelopera i czy są one określone w podobnej wysokości. Sprawdź też, czy deweloper nie obciążył cię w umowie dodatkowymi, wcześniej nieuzgodnionymi kosztami.
Podpisanie umowy deweloperskiej jest bardzo ważną decyzją, która najczęściej wiąże się z inwestycją oszczędności gromadzonych przez całe życie. W związku z tym zawsze warto zastanowić się nad konsultacja z prawnikiem, który przeanalizuje umowę pod kątem niebezpieczeństw czyhających na kupującego. Jeżeli masz dodatkowe pytania lub chcesz zlecić Kancelarii WSKP analizę projektu umowy deweloperskiej skontaktuj się z nami, korzystając w formularza kontaktowego dostępnego poniżej.

Artykuł Umowa deweloperska pochodzi z serwisu Kancelaria Prawna i obsługa prawna firm - WSKP Kraków.

Prowadziłeś firmę? Biznes nie wyszedł, a zostały długi?
Może tę trudną sytuację spowodowała epidemia koronawirusem (COVID-19)?
Dzięki zmianie przepisów ustawy Prawo upadłościowe obecnie możliwe jest ogłoszenie upadłości byłego przedsiębiorcy.

Co się zmieniło w Prawie Upadłościowym?

Wraz ze zmianą przepisów, które weszły w życie w marcu 2020 r. usunięty został art. 491⁴ Prawa upadłościowego, który określał negatywne przesłanki ogłoszenia upadłości.
Zgodnie z jego brzmieniem Sąd miał obowiązek oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli w okresie dziesięciu lat przed dniem zgłoszenia wniosku:

• w stosunku do dłużnika prowadzono postępowanie upadłościowe według przepisów dotyczących tzw. „upadłości konsumenckiej”, jeżeli postępowanie to zostało umorzone z innych przyczyn niż na wniosek dłużnika,
• ustalony dla dłużnika plan spłaty wierzycieli uchylono,
• dłużnik, mając taki obowiązek, wbrew przepisom ustawy nie zgłosił w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości,
• czynność prawna dłużnika została prawomocnie uznana za dokonaną z pokrzywdzeniem wierzycieli,

– chyba, że w powyższych przypadkach przeprowadzenie postępowania było uzasadnione względami słuszności lub względami humanitarnymi.
 

Co powyższa zmiana oznacza w praktyce?

W praktyce usunięcie powyższego przepisu oznacza, że osoba fizyczna, która prowadziła działalność gospodarczą z chwilą zakończenia prowadzenia działalności np. przez wykreślenie z CEIDG może złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości jako konsument.
Aktualnie – po 24 marca 2020 r. przepisy Prawa upadłościowego stały się bardzo liberalne względem konsumentów. Usunięte zostały przesłanki negatywne ogłoszenia upadłości.
Przykładowo, przed zmianą, o której mowa powyżej, przedsiębiorca prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą, który popadł w długi i nie był w stanie spłacać swoich zobowiązań powinien, złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości. Taki wniosek był kosztowny –  wiązał się z koniecznością dokonania wysokich opłat sądowych i zapewnienia środków na pokrycie kosztów postępowania. Przez to wielu małych przedsiębiorców nie składało wniosku o ogłoszenie upadłości, co skutkowało zwiększeniem zadłużenia, wszczęciem postępowań egzekucyjnych i brakiem możliwości spłaty zaległości.
Sytuacja opisana powyżej miała dodatkowo jeszcze jeden bardzo negatywny skutek. Dłużnik, nawet jeżeli zamknął swoją firmę i co za tym idzie przestał być przedsiębiorcą, nie mógł złożyć wniosku o ogłoszenie upadłości jako konsument. Sąd, który rozpatrywał taki wniosek powinien go oddalić ze względu na niezłożenie wniosku o ogłoszenie upadłości jako przedsiębiorca. Taka osoba musiała czekać aż 10 lat na możliwość oddłużenia! Oczywiście przepisy przewidywały wyjątek w postaci względów słuszności lub względów humanitarnych, który w praktyce rzadko był stosowany.
Niestety przypadków, jak wyżej opisany, jest bardzo dużo. Przepisy obowiązujące do maja 2020 r. były w tym względzie bardzo rygorystyczne. Duże spółki i mali przedsiębiorcy byli traktowani w taki sam sposób i dotyczyły ich te same zasady dotyczące obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości.
Zmienione przepisy, stanowią odpowiedź na te problemy. Aktualnie, były przedsiębiorca nie musi już czekać 10 lat, na możliwość złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w oparciu o przepisy dotyczące tzw. upadłości konsumenckiej. W momencie zamknięcia firmy i zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej może złożyć wnioseku o ogłoszenie upadłości „konsumenckiej”.

Co powinien zawierać aktualnie wniosek o ogłoszenie upadłości?

Wniosek składany przez dłużnika powinien zawierać:

• 1) imię i nazwisko, miejsce zamieszkania, adres oraz numer PESEL dłużnika, a jeżeli dłużnik nie posiada numeru PESEL – inne dane umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację;
• 1a) NIP dłużnika, jeżeli dłużnik miał taki numer w ciągu ostatnich dziesięciu lat przed dniem złożenia wniosku;
• 2) wskazanie miejsc, w których znajduje się majątek dłużnika;
• 3) wskazanie okoliczności, które uzasadniają wniosek i ich uprawdopodobnienie;
• 4) aktualny i zupełny wykaz majątku z szacunkową wyceną jego składników;
• 5) spis wierzycieli z podaniem ich adresów i wysokości wierzytelności każdego z nich oraz terminów zapłaty;
• 6) spis wierzytelności spornych z zaznaczeniem zakresu w jakim dłużnik kwestionuje istnienie wierzytelności; wskazanie wierzytelności w spisie wierzytelności spornych nie stanowi jej uznania;
• 7) listę zabezpieczeń ustanowionych na majątku dłużnika wraz z datami ich ustanowienia, w szczególności hipotek, zastawów i zastawów rejestrowych;
• 8) informację o osiągniętych przychodach oraz o kosztach poniesionych na swoje utrzymanie oraz osób pozostających na utrzymaniu dłużnika, w ostatnich sześciu miesiącach przed dniem złożenia wniosku;
• 9) informację o czynnościach prawnych dokonanych przez dłużnika w ostatnich dwunastu miesiącach przed dniem złożenia wniosku, których przedmiotem były nieruchomości, akcje lub udziały w spółkach;
• 10) informację o czynnościach prawnych dokonanych przez dłużnika w ostatnich dwunastu miesiącach przed dniem złożenia wniosku, których przedmiotem były ruchomości, wierzytelności lub inne prawa, których wartość przekracza 10 000 zł;
• 11) oświadczenie o prawdziwości danych zawartych we wniosku.

 
Odpowiednio przygotowany wniosek, zawierający wyżej wskazane elementy, należy złożyć do Sądu Rejonowego Wydziału Gospodarczego ds. Upadłości właściwego ze względu na miejsce zamieszkania.

Opłata sądowa

Dzięki wprowadzonym zmianom w przepisach ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, obecnie wniosek o ogłoszenie upadłości konsumenckiej podlega stałej opłacie sądowej 30 zł.
 
Jak widać, w obecnej sytuacji ustawodawca wprowadził znaczne ułatwienie w możliwości oddłużenia przez byłych przedsiębiorców.
Zapraszamy do kontaktu z kancelarią w sprawach związanych z przygotowywaniem wniosków o ogłoszenie upadłości, jak również reprezentacją przed sądem upadłościowym.
 

Artykuł Upadłość byłego przedsiębiorcy pochodzi z serwisu Kancelaria Prawna i obsługa prawna firm - WSKP Kraków.