Wróblewska - Stawowy

Kancelaria Prawna

Blog

kancelaria prawnicza kraków 876

Strajk, a odszkodowanie za odwołany lub opóźniony lot.

Jak już wskazywaliśmy w poprzednich artykułach poświęconych odpowiedzialności przewoźnika za odwołany lub opóźniony lot, możliwe jest jego zwolnienie z obowiązku zapłaty odszkodowania względem podróżnych, w przypadkach tzw. „nadzwyczajnych okoliczności”.
Życie przynosi różne scenariusze i nie jest możliwe udzielenie jednej pewnej, szablonowej odpowiedzi na pytanie, co rozumiemy pod pojęciem nadzwyczajnych okoliczności, które wyłączają odpowiedzialność przewoźnika. Warto zatem w tym zakresie odnieść się do orzecznictwa, głównie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Trybunał Sprawiedliwości wydał bowiem w sprawach połączonych C-195/17, od C-197/17 do C-203/17, C-226/17, C-228/17, C-254/17, C-274/17, C-275/17, C-278/17 do C-286/17 i od C-290 do C-292/17 Helga Krüsemann i in. TUIfly GmbH bardzo istotne orzeczenie, odnoszące się do „dzikiego strajku” pracowników przewoźnika.

Nadzwyczajne okoliczności, jako przesłanka wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika.

Zasadą wynikającą z przepisów Rozporządzenia nr 261/2004 jest, że przewoźnik nie odpowiada względem pasażerów za tzw. nadzwyczajne okoliczności. Rozporządzenie przewiduje dwie kumulatywne przesłanki uznania zdarzenia za tzw. nadzwyczajne okoliczności, tj.
1) zdarzenie to nie wpisuje się ze względu na swój charakter lub swoje źródło w ramy normalnego wykonywania działalności przewoźnika lotniczego oraz
2) zdarzenie to nie pozwala przewoźnikowi na skuteczne nad nią panowanie.

W rozpoznawanych sprawach (Trybunał orzekł wyrokiem w sprawach połączonych do wspólnego rozpoznania), TSUE orzekł, że sam fakt, iż motyw rozporządzenia przewiduje możliwość zaistnienia takich okoliczności, jak ww., nie oznacza, że strajk stanowi koniecznie i automatycznie podstawę zwolnienia z obowiązku odszkodowania. W ocenie Trybunału niezbędne jest zbadanie konkretnej sprawy.

„Dziki strajk” pracowników w następstwie zapowiedzi o restrukturyzacji przedsiębiorstwa przewoźnika.

W rozpoznawanych sprawach stan faktyczny przedstawiał się następująco: 30 września 2016 r. zarząd niemieckiego przewoźnika poinformował niespodziewanie swoich pracowników o planowanej restrukturyzacji przedsiębiorstwa. Powyższe wywołało negatywną reakcję pracowników w postaci zgłoszenia niezdolności do pracy z powodu choroby. W okresie od 1 października do 10 października 2016 r. ok. 89% pracowników zgłosiło niezdolność do pracy z powodu choroby (przy czym zazwyczaj proporcje te sprowadzają się do 10% niezdolnych do pracy z powodu choroby). 7 października zarząd przewoźnika poinformował pracowników o osiągniętym porozumieniu z przedstawicielami załogi. Powyższe skutkowało „nagłym ozdrowieniem” pracowników. Niemniej jednak w okresie od 1 do 7 października wiele lotów było opóźnionych lub odwołanych, a przewoźnik odmówił wypłaty odszkodowań powołując się na tzw. nadzwyczajne okoliczności.

Orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

Zasady wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika wskazane zostały powyżej. Zwrócić należy jednak uwagę, iż stosownie do orzeczenia Trybunału, każdy przypadek należy rozważyć indywidualnie. TSUE stwierdził, że spontaniczna nieobecność znacznej części załogi w formie tzw. „dzikiego strajku”, jak w opisywanym przypadku, która miała źródło w niespodziewanej zapowiedzi restrukturyzacji przedsiębiorstwa przewoźnika lotniczego, zaistniała w odpowiedzi na wezwanie wystosowane przez pracowników, którzy zadeklarowali niezdolność do pracy z powodu choroby – nie wchodzi w zakresie pojęcia „nadzwyczajnych okoliczności”.

Trybunał wskazał, że restrukturyzacje i przekształcenia stanowią normalne środki zarządzania przedsiębiorstwami, a co za tym idzie przewoźnik lotniczy w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej stale konfrontowany jest z rozmaitymi stanowiskami, w tym nawet z konfliktami z członkami załogi lub nawet całą załogą. Stąd sytuacja opisana powyżej, w ocenie TSUE, wpisuje się w ramy normalnego wykonywania działalności danego przewoźnika lotniczego. Ponadto, Trybunał wskazał, że strajk załogi w rozpatrywanej sprawie nie może być traktowany jako okoliczność niepozwalająca przewoźnikowi na skuteczne panowanie nad sytuacją. Sam „dziki strajk” miał bowiem źródło w decyzji spółki, jak również pomimo wysokiego procentowego udziału nieobecności, zakończył się on po 7 dniach, wskutek porozumienia zawartego przez przewoźnika z przedstawicielami pracowników. Co więcej, w ocenie Trybunału fakt, iż przedmiotowa akcja protestacyjna miała charakter „dzikiego strajku”, tj. bez formalnego zgłoszenia, pozostaje bez znaczenia dla oceny pojęcia tzw. nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w przepisach rozporządzenia.

Strajk, a odpowiedzialność przewoźnika

Jak wskazał Trybunał, odróżnienie strajków, które na podstawie znajdującego zastosowanie prawa krajowego są zgodne z prawem, od tych, które są niezgodne – tzw. „dzikie strajki”, nie ma znaczenia dla pasażerów. W przeciwnym wypadku możliwość zastosowania przepisów rozporządzenia, a co za tym idzie, przyznanie odszkodowania pasażerom, uzależniona byłaby od przepisów socjalnych właściwych każdemu państwu członkowskiemu. Nie taki jest natomiast cel rozporządzenia, które ma zapewnić jednolity poziom ochrony wszystkim pasażerom, zaś wobec przewoźników wprowadzać ma jednakowe standardy odpowiedzialności na terytorium Unii Europejskiej.

Jak pokazuje powyższe orzeczenie, każdą sprawę rozważać należy indywidualnie. Stąd, nawet w sytuacjach, które na „pierwszy rzut oka” sugerują wyłączenie odpowiedzialności przewoźnika, warto poddać konkretny przypadek pod analizę, dla oceny podstaw dochodzenia roszczeń.

Celem uzyskania dalszych, szczegółowych informacji, zapraszamy do kontaktu z Kancelarią.

Odszkodowanie i zadośćuczynienie za zmarnowany urlop – część druga.

W pierwszym wpisie poświęconym odpowiedzialności organizatorów biura podróży przybliżyliśmy zasady dotyczące niedogodności w trakcie trwania wypoczynku, zasady zgłaszania roszczeń oraz reakcji na nie i możliwości uzyskania świadczeń zastępczych.

W dzisiejszym wpisie skupimy się na odpowiedzialności odszkodowawczej. Przywoływana już ustawa z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych w art. 50 i następnych regulują zasady tejże odpowiedzialności.

Odszkodowanie i zadośćuczynienie

Jak już wskazywaliśmy w pierwszym wpisie poświęconym tematyce nieprawidłowości w świadczeniu usług turystycznych, podróżnemu przysługuje obniżka ceny za każdy okres, w trakcie którego stwierdzono niezgodność, chyba że została ona spowodowana wyłącznym działaniem lub zaniechaniem podróżnego.

Co więcej, niezależnie od opisanych sytuacji dotyczących niedogodności, turyście przysługuje odszkodowanie lub zadośćuczynienie za poniesione szkody lub krzywdy, których doznał w wyniku niedogodności.

W tym miejscu warto wyjaśnić pojęcia i różnice w zakresie odszkodowania i zadośćuczynienia. Odszkodowanie stanowi rodzaj rekompensaty za poniesioną szkodę, tj. uszczerbek o charakterze majątkowym. W przypadku zatem, gdy w związku z nieprawidłowym świadczeniem usługi przez biuro podróży turysta poniesie szkodę majątkową, na którą składa się szkoda rzeczywista oraz utracone korzyści, może dochodzić stosownej rekompensaty od organizatora wycieczki. Pojęcie szkody rzeczywistej dotyczy faktycznego uszczerbku w majątku – tj. najprościej ujmując jest to zmniejszenie aktywów lub pasywów na skutek niewykonania lub nieprawidłowego wykonania zobowiązania umownego. Utracone korzyści jest to natomiast rodzaj szkody majątkowej, który wymaga pewnej hipotetycznej oceny, o ile majątek poszkodowanego nie wzrósł, tak, jakby to mogło mieć miejsce, gdyby jednak nastąpiło zdarzenie, z którym połączona jest odpowiedzialność biura podróży. W obu przypadkach konieczne jest wykazanie istnienia tejże szkody, jak również związku przyczynowo -skutkowego między jej zaistnieniem, a zdarzeniem podmiotu odpowiedzialnego. Z tej przyczyny bardzo istotne jest zebranie stosownego materiału dowodowego, w postaci dowodów zapłaty, fotografii, czy np. oświadczeń innych uczestników.

Pod pojęciem zadośćuczynienia rozumiemy natomiast odszkodowanie o charakterze niemajątkowym, tj. odszkodowanie za tzw. krzywdę. W odróżnieniu do szkody majątkowej, w tej kategorii odszkodowania mieszczą się wszelkie następstwa uszkodzeń ciała, przeżytych uszczerbków o charakterze psychicznym itp.

Kiedy organizator może zwolnić się od odpowiedzialności?

Turysta nie będzie uprawniony do odszkodowania lub zadośćuczynienia za niezgodność usługi turystycznej w przypadku, gdy:

- winę za niezgodność ponosi podróżny;

- winę za niezgodność ponosi osoba trzecia, niezwiązana z wykonywaniem usług turystycznych objętych umową o udział w imprezie turystycznej, a niezgodności nie dało się przewidzieć lub uniknąć;

- niezgodność została spowodowana nieuniknionymi i nadzwyczajnymi okolicznościami.

Organizator może ograniczyć również odszkodowanie w samej umowie, o ile ograniczenie to nie dotyczy szkody na osobie lub szkody spowodowanej umyślnie lub w wyniku rażącego niedbalstwa i wynosi nie mniej niż trzykrotność całkowitej ceny imprezy. Tak więc, nawet w przypadkach umownego ograniczenia odpowiedzialności nie jest dopuszczalne jej całkowite wyłączenie.

Pamiętać również należy, iż obniżka ceny, odszkodowanie lub zadośćuczynienie mogą zostać pomniejszone w przypadku wypłaty na rzecz turysty odszkodowania lub obniżenia ceny w oparciu o przepisy prawa Unii Europejskiej, tj. m.in. przepisy dotyczące odpowiedzialności za odwołany lub opóźniony lot, w części, w jakiej turysta otrzymał świadczenie.

Do kogo należy kierować żądania, skargi i wiadomości?

Stosownie do brzmienia art. 51 ww. ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, podróżny kieruje wiadomości, żądania lub skargi związane z realizacją imprezy do agenta turystycznego, za pośrednictwem którego wycieczka została nabyta. Agent w takim wypadku jest zobligowany do niezwłocznego przekazania powyższego do organizatora wycieczki. Data zgłoszenia żądań do agenta jest równoznaczna dla podróżnego z datą zgłoszenia żądania do organizatora.

Przedawnienie roszczeń

Roszczenia z tytułu odszkodowania i zadośćuczynienia opisane w ustawie o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych przedawniają się z upływem trzech lat.

Obowiązek udzielenia pomocy podróżnemu

Organizator jest zobligowany do niezwłocznego udzielenia odpowiedniej pomocy podróżnemu, który znalazł się w trudnej sytuacji. Pomoc ta polegać ma w szczególności na:

- odpowiednich informacjach dotyczących świadczeń zdrowotnych, władz lokalnych oraz pomocy konsularnej;

- pomocy w skorzystaniu ze środków porozumiewania się na odległość oraz w skorzystaniu ze świadczeń zastępczych, o których mowa była w poprzednim wpisie.

Co istotne, organizator może zażądać opłaty za pomoc podróżnemu, jeżeli trudna sytuacja powstała z wyłącznej winy umyślnej podróżnego lub w wyniku jego rażącego niedbalstwa. W przeciwnych wypadkach nie może on żądać zapłaty. Jednocześnie kwota ta nie może przewyższać rzeczywistych kosztów poniesionych przez organizatora.

Zrzeczenie się praw wynikających z ustawy

Wyprzedzając ewentualne możliwości nadużyć po stronie organizatorów wycieczek, ustawodawca wyraźnie wskazuje w treści art. 54 ww. ustawy, że podróżny nie może się zrzec w całości lub w części praw wynikających z ustawy. Dodatkowo, postanowienia umów mniej korzystne dla podróżnych niż postanowienia ustawy są nieważne. W takich przypadkach zastosowanie znajdą wprost przepisy ustawy.

Podsumowanie

W artykułach poświęconych odpowiedzialności odszkodowawczej organizatora turystycznego przybliżyliśmy najważniejsze przepisy, które znajdą zastosowanie w przypadku powstania jakichkolwiek niedogodności związanych z niewykonaniem lub nieprawidłowym wykonaniem usługi przez biuro podróży.

Oczywiście w sprawach nieuregulowanych zastosowanie znajdą m.in. przepisy polskiego kodeksu cywilnego, jak również unormowania prawa europejskiego.

Kancelaria w ramach świadczonej pomocy prawnej pomaga Klientom w dochodzeniu Ich praw od biur podróży. Reprezentujemy i pomagamy już w trakcie trwającego urlopu, jak również po jego zakończeniu. Zapraszamy do współpracy.

zmarnowany urlop

Odpowiedzialność biura podróży za zmarnowany urlop

Czas urlopów to z reguły czas długo wyczekiwanego odpoczynku i relaksu. Niestety zdarza się, że pomimo zaplanowania wyjazdu, dokonania płatności na rzecz profesjonalnego biura podróży, coś pójdzie nie tak i nasz wyjazd zamiast być wymarzonym czasem wypoczynku okazuje się zmarnowanym okresem oraz „wyrzuconymi w błoto pieniędzmi”. Często na miejscu okazuje się, że biuro podróży nie wywiązuje się ze swoich zobowiązań i z niezrozumiałych dla turysty przyczyn jest on zakwaterowany w innym, niż umówione miejscu.

Czy w takich sytuacjach nieprawidłowe zachowanie biura podróży jest w jakikolwiek sposób sankcjonowane? Jakie prawa przysługują podróżnemu?

 

zadośćuczynienie biuro podróży

 

Odpowiedzialność organizatora turystyki – biura podróży

1 lipca 2018 r. weszła w życie ustawa z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych. Rozdział 7 tejże ustawy w sposób szczegółowy poświęcony jest realizacji umowy o udział w imprezie turystycznej, a w szczególności zasadom odpowiedzialności organizatora turystyki za wykonanie usługi turystycznej objętej umową.

Stosownie do brzmienia art. 48 ust. 1 organizator turystyki ponosi odpowiedzialność za wykonanie usług turystycznych objętych umową o udział w imprezie turystycznej, bez względu na to, czy usługi te mają być wykonane przez organizatora turystyki czy przez innych dostawców usług turystycznych.

Powyższe wyraźnie prowadzi do wniosku, że w przypadku powierzenia wykonywania zadań podwykonawcy – tj. innemu biuru podróży itp., organizator turystyki ponosi pełną odpowiedzialność za nieprawidłowe wykonanie usługi.

 

Kiedy należy zgłosić nieprawidłowości wykonywanych usług turystycznych?

Podróżny zawiadamia organizatora turystyki niezwłocznie, w miarę możliwości w trakcie trwania imprezy turystycznej, z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy, o stwierdzeniu niezgodności. Tak więc, zgodnie z przepisem art. 48 ust. 2 ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, w przypadku wystąpienia niedogodności, różnic w umowie, nieprawidłowości w zakwaterowaniu itp. najlepszym i najbezpieczniejszym rozwiązaniem, jest zgłoszenie, w miarę możliwości – np. przez rezydenta lub innego przedstawiciela biura podróży czy też za pomocą wiadomości mailowej, sms-em, powyższego faktu.

 

Jak i kiedy organizator powinien zareagować na zgłoszone niedogodności?

Dalsze przepisy ww. ustawy nakładają szereg obowiązków na organizatora wycieczki. Jeżeli bowiem którakolwiek z usług turystycznych nie jest wykonywana zgodnie z umową o udział w imprezie turystycznej, organizator turystyki usuwa niezgodność, chyba że jest to niemożliwe albo wiąże się z kosztami, które są niewspółmiernie wysokie w stosunku do zakresu niezgodności i wartości usług turystycznych, których one dotyczą.

W przypadku nieusunięcia niezgodności, turyście przysługiwać może m.in. prawo do obniżenia ceny za każdy okres, w trakcie którego stwierdzono niezgodność, chyba że spowodowana została ona wyłącznym działaniem lub zaniechaniem podróżnego.

 

Co w sytuacji, gdy biuro podróży nie zareaguje na zgłoszone, uzasadnione, niedogodności?

Uczestnik wycieczki powinien zgłosić swoje zastrzeżenia i wezwać organizatora do usunięcia stwierdzonych niedogodności. Jeżeli jednak organizator turystyki nie usunie niezgodności w rozsądnym terminie, wyznaczonym przez podróżnego, podróżny może dokonać tego sam i wystąpić o zwrot poniesionych, niezbędnych wydatków. Zwrócić jednak należy uwagę na bardzo istotny zapis ustawowy, zgodnie z którym, podróżny nie jest zobowiązany do wyznaczenia terminu, jeżeli organizator odmówi usunięcia niezgodności lub gdy z okoliczności wynika, że niezgodność powinna być usunięta niezwłocznie.

W przypadkach zatem uzasadnionych okolicznościami, jak np. zupełny brak współpracy po stronie biura podróży, jak również konieczność szybkiej reakcji turysty – uzasadnioną okolicznościami, nie ma konieczności wyznaczania terminu, o którym mowa powyżej. Oczywiście, w takim przypadku zasadne będzie zabezpieczenie wszelkich możliwych dowodów, jak wiadomości mailowe, sms-owe, zdjęcia, czy rachunki.

 

Świadczenia zastępcze w przypadku niewykonywania w sposób prawidłowy umowy

Biuro podróży, które nie wykonuje przewidzianych w umowie usług stanowiących istotną część tej imprezy, jest zobowiązane, bez obciążania podróżnego dodatkowymi kosztami, wykonać w ramach tej imprezy odpowiednie świadczenia zastępcze, również w przypadku, gdy uzgodniony w umowie o udział w imprezie turystycznej powrót podróżnego do miejsca rozpoczęcia podróży nie został zapewniony. Jeżeli natomiast jakość świadczeń zastępczych jest niższa od jakości usługi określonej w programie imprezy turystycznej, organizator turystyki przyznaje podróżnemu odpowiednie obniżenie ceny imprezy turystycznej. Podróżny może odrzucić zaproponowane świadczenia zastępcze tylko wtedy, gdy nie są one porównywalne z tym, co zostało uzgodnione w umowie o udział w imprezie turystycznej, lub jeżeli przyznana obniżka ceny jest nieodpowiednia.

Stosownie do postanowień art. 48 ust. 8 ww. ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, w przypadku gdy niezgodność istotnie wpływa na realizację imprezy turystycznej, a organizator turystyki nie zdoła usunąć tej niezgodności w rozsądnym terminie wyznaczonym przez podróżnego, podróżny ma prawo do rozwiązania umowy o udział w imprezie turystycznej bez opłaty za jej rozwiązanie.

 

Powyższe stanowi najdalej idące uprawnienie dla niezadowolonego turysty

Jeżeli natomiast nie jest możliwe zaproponowanie świadczeń zastępczych lub podróżny je odrzuci zgodnie z powyższym, wówczas podróżny jest uprawniony do uzyskania obniżenia ceny lub odszkodowania, lub zadośćuczynienia, bez rozwiązywania umowy o udział w imprezie turystycznej.

 

Obowiązek zapewnienia powrotu do kraju

W sytuacji, gdy impreza turystyczna obejmuje transport podróżnych, organizator turystyki zapewnia powrót podróżnego do kraju równoważnym środkiem transportu niezwłocznie i bez obciążania podróżnego dodatkowymi kosztami. W takim przypadku podróżnemu również może przysługiwać obniżka ceny za każdy okres, w trakcie którego stwierdzono niedogodność, chyba że została ona spowodowana wyłącznym działaniem lub zaniechaniem podróżnego.

Jeżeli nie jest natomiast możliwe zapewnienie powrotu podróżnego do kraju zgodnie z umową o udział w imprezie turystycznej z powodu nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności, organizator turystyki ponosi koszty niezbędnego zakwaterowania podróżnego, w miarę możliwości o kategorii równoważnej do określonej w umowie o udział w imprezie turystycznej, przez okres do 3 nocy. Organizator w tym zakresie ma prawo oczywiście zagwarantować lepsze – korzystniejsze dla turysty – warunki.

Co niezmiernie istotne, biuro podróży nie może powoływać się na nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności w celu ograniczenia odpowiedzialności, o której mowa powyżej, jeżeli przedsiębiorca świadczący usługi transportowe nie może powoływać się na takie okoliczności na podstawie innych przepisów.

Podsumowanie

Zarówno w oparciu o przepisy obowiązujące od 1 lipca 2018 r. ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, jak również w oparciu o dotychczas obowiązujące regulacje prawne, turyści, których spotkały niedogodności w trakcie urlopu zorganizowanego przez biuro podróży są uprawnieni do dochodzenia roszczeń z tego tytułu. Kolejny wpis poświęcony zostanie odpowiedzialności odszkodowawczej za zmarnowany urlop.

Kancelaria WSKP w Krakowie w ramach świadczonej pomocy prawnej pomaga Klientom w dochodzeniu Ich praw od biur podróży. Reprezentujemy i pomagamy już w trakcie trwającego urlopu, jak również po jego zakończeniu. Zapraszamy do współpracy.

 

umowa między spółką a wspólnikiem

Możliwość zawarcia umowy między spółką osobową a wspólnikiem

Zasadą w spółkach osobowych jest reprezentacja i prowadzenie spraw spółki przez wspólników. Nie są oni uprawnieni, co do zasady, do pobrania wynagrodzenia za świadczenie pracy na rzecz spółki. Co jednak w sytuacji, gdy np. jeden ze wspólników poza byciem wspólnikiem prowadzi również działalność gospodarczą, niezwiązaną z działalnością gospodarczą spółki, w której jest wspólnikiem – czy w takim wypadku może świadczyć usługi na rzecz spółki? Jeżeli tak to na jakich zasadach?
Co natomiast w sytuacji, gdy wspólnik ze względu na posiadaną obszerniejszą wiedzę, doświadczenie, know-how, kontakty biznesowe, jest w stanie zapewnić spółce rozwój i „coś więcej” niż jedynie reprezentację i prowadzenie spraw spółki. Czy jest dopuszczalne zawarcie dodatkowej umowy w tym zakresie?

 

umowa między spółką a wspólnikiem

 

Przedmiot umowy między spółką a wspólnikiem

W przypadku spółek osobowych możliwość zawarcia umowy pomiędzy wspólnikiem, a spółką zależy, co do zasady, od dwóch czynników – zapisów umowy spółki oraz charakteru i przedmiotu tejże umowy.

Na podstawie przepisów Kodeksu Spółek Handlowych, w tym w szczególności art. 29 i 39 KSH wspólnik ma prawo i obowiązek reprezentacji oraz prowadzenia spraw spółki. Reprezentacja odnosi się do stosunków zewnętrznych (kontakty z kontrahentami itp.). Prowadzenie spraw spółki są to czynności związane z bieżącą działalnością wewnętrzną spółki, w tym np. bieżące administrowanie spółką z potencjalnymi klientami itp. Za czynności związane z prowadzeniem spraw spółki wspólnik otrzymuje udział w zyskach wskazany w umowie bez dodatkowego – co do zasady - np. comiesięcznego wynagrodzenia, co wynika z treści art. 46 KSH. Istotne, że przepis ten ma charakter dyspozytywny i istnieje możliwość wprowadzenia zmiany w umowie spółki i przyznanie wynagrodzenia na rzecz wspólnika za prowadzenie spraw spółki. W przypadku odrębnego umówienia się przez wspólników, istnieje możliwość przyznania wynagrodzenia za prowadzenie spraw spółki. Istotne jednak, aby zapis taki znalazł się w umowie.

W doktrynie i orzecznictwie kwestia prowadzenia spraw spółki i wynagrodzenia z tego tytułu była wielokrotnie poruszana. Poniżej wskazuję istotny pogląd z komentarza: „Wspólnik może świadczyć pewne usługi czy pracę na rzecz spółki na podstawie odrębnego stosunku prawnego, o ile nie należą one do zakresu prowadzenia spraw lub reprezentowania spółki (zob. wyrok SN z dnia 12 czerwca 2013 r., II CSK 632/12, LEX 1353432).” Prowadzenie spraw spółki i jej reprezentowanie przez wspólnika następuje bowiem na podstawie stosunku prawnego spółki, niezależnie od tego, czy ma charakter odpłatny, czy nieodpłatny. W związku z tym nie może być przedmiotem odrębnej umowy. Wspólnik może również dokonywać świadczeń na rzecz spółki na podstawie odrębnego stosunku prawnego za wynagrodzeniem lub nieodpłatnie (por. Komentarz do art. 46 Kodeksu spółek handlowych, K. Kopaczyńska-Pieczniak, red. A. Kidyba, WKP 2017).

Czy jednak zawsze wymagana jest zmiana umowy spółki? Czy wspólnik może świadczyć usługi na rzecz spółki?

Jak wyżej zostało to wskazane, pobieranie wynagrodzenia z tytułu prowadzenia spraw spółki i jej reprezentacji uzależnione jest od stosownych zapisów umownych. Co jednak w sytuacji, gdy zapisy takie nie zostały wskazane w umowie? Czy w takim wypadku wspólnik w ogóle nie może świadczyć usług na rzecz spółki? Odpowiedź na powyższe pytanie jest negatywna. Wspólnik może bowiem świadczyć dodatkowo usługi na rzecz spółki, istotne jest jednak spełnienie kilku wymogów. Po pierwsze, w zakres usług nie mogą wchodzić usługi mieszczące się w zwykłych czynnościach związanych z prowadzeniem spraw spółki i jej reprezentacją, tj. nie może się to pokrywać z bieżącym zarządzaniem spółką, jako jej wspólnik.

Powyższe ma znaczenie w przypadkach, gdy wspólnik posiada szersze kompetencje, które mogą nawet na pierwszy rzut oka być tożsame z szeroko pojętym prowadzeniem spraw spółki i jej reprezentacją, jak np. wykorzystanie posiadanych kontaktów biznesowych oraz specjalistycznej wiedzy marketingowo-doradczej przy opracowaniu zasad długofalowej współpracy z partnerami biznesowymi. Trudno bowiem uznać takie działania za „zwykłe” prowadzenie spraw spółki, do którego wspólnik zobligowany jest na podstawie przepisów Kodeksu spółek handlowych.

W dalszej kolejności należy wziąć pod uwagę w każdym przypadku interes spółki, tj. czy umowa ta nie będzie stała w sprzeczności z interesem spółki, jak również fakt, iż wspólnik powinien zawsze mieć na uwadze, że spółka w obrocie działa jako przedsiębiorca – tj. profesjonalista i wymagana jest od niej staranność odnosząca się do zawodowego charakteru tejże działalności.

Powyższe budzi największe wątpliwości w doktrynie. Skoro bowiem sama spółka jest profesjonalistą
i wymagana jest od niej staranność wymagana w stosunkach danego rodzaju, czy zatem wspólnik posiadający wiedzę profesjonalną nie powinien wykorzystywać jej w ramach prowadzenia spraw spółki, bez prawa do otrzymania dodatkowego wynagrodzenia właśnie na podstawie umowy współpracy? Za komentarzem wskazać należy, że w tym zakresie obowiązujący miernik staranności wymaganej od wspólnika, a także odrębności podmiotowa i majątkowa spółki przemawiają za uznaniem, że wspólnik nie ma obowiązku wykorzystywania swojej specjalnej wiedzy, wykształcenia czy kwalifikacji w interesie spółki w ramach prowadzenia jej spraw. Za dopuszczalne więc uznać należy powierzenie wspólnikowi na podstawie odrębnej umowy takich usług na rzecz spółki, które wymagają posiadania szczególnych umiejętności, wiedzy czy kwalifikacji, zwłaszcza prowadzenia księgowości (por. S. Sołtysiński (w:) S. Sołtysiński i in., Kodeks..., t. 1, 2006, s. 438).

Dodatkowo warto zwrócić uwagę na przedmiot działalności spółki w powiązaniu z przedmiotem umowy. W sytuacji bowiem, gdy powyższe nie pokrywa się, jak również gdy spółka nie posiada np. odpowiedniej infrastruktury, w tym urządzeń wymaganych do realizacji zadań, zaś wspólnik np.
w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej jest w jej posiadaniu, uznać należałoby że nie ma przeszkód dla zawarcia umowy współpracy ze wspólnikiem.

Jak widać, każdorazowo wymagana jest szczegółowa analiza założeń do takiej umowy

Wskazać bowiem należy, że w przypadku podjęcia współpracy wbrew wyżej wskazanym założeniom, tj. umowy która w rzeczywistości dotyczyć będzie np. tożsamych usług jak prowadzenie spraw lub reprezentowanie spółki, umowa taka może zostać uznana za nieważną. W takim przypadku wynagrodzenie wspólnika uznane może zostać za świadczenie nienależne – otrzymane bez podstawy prawnej, z obowiązkiem zwrotu wszelkich kwot.

Podsumowanie

Ze względu na wszelkie wyżej wskazane okoliczności tak istotna kwestia, jak zawarcie umowy na świadczenie usług między spółką a wspólnikiem, uwzględniając możliwe negatywne konsekwencje, zasadne jest dokonanie pełnej analizy formalno-prawnej takiej umowy.

Prawnicy Kancelarii WSKP w Krakowie w ramach wsparcia Klientów prowadzą negocjacje, weryfikują i przygotowują zapisy umowne, w tym również w zakresie umów na świadczenie usług przez wspólnika na rzecz spółki.

upadłość konsumencka

Upadłość konsumencka – co to jest oraz  kiedy i na jakich zasadach występuje?

Dzięki zmianom wprowadzonym w ostatnich latach coraz więcej osób korzysta w Polsce z dobrodziejstwa możliwości ogłoszenia upadłości osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, tzw. upadłości konsumenckiej. W 2017 r. ogłoszono ich ponad 6 tysięcy, zaś w pierwszym półroczu 2018 r. ponad 3 tysiące. Rosnąca popularność ww. jest wynikiem wielu zmian, wprowadzonych głównie w 2015 r. Aktualnie trwają również prace nad kolejnymi zmianami, które z założenia doprowadzić mają do jeszcze bardziej liberalnego podejścia do możliwości oddłużenia osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Skupmy się jednak na obecnie obowiązującym stanie prawnym.

 

upadłość konsumencka co to

 

Kto może złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości konsumenckiej?

Postępowanie upadłościowe, co do zasady, wszczęte może być na wniosek dłużnika lub jego wierzyciela. W przypadku natomiast „upadłości konsumenckiej”, jedynie dłużnik, tj. osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej może takowy wniosek złożyć.

Powyższe prowadzi do jednoznacznej konstatacji, że wniosku takiego nie może złożyć osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, która jako przedsiębiorca stosownego wniosku nie złożyła. Upadłość przedsiębiorcy regulowana jest bowiem odrębnymi przepisami. Zdarzyć się jednak może i w rzeczywistości bardzo często mamy do czynienia z taką sytuacją, że zainteresowanym ogłoszeniem upadłości będzie były przedsiębiorca. W takim przypadku również jest możliwe skuteczne złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości, co do zasady jednak nie wcześniej niż po upływie 10 lat od zakończenia jej prowadzenia. Wcześniejsza możliwość skorzystania z dobrodziejstw oddłużenia na zasadach określonych przepisami art. 4911 Prawa upadłościowego i następnych, jest możliwa jedynie w przypadkach uzasadnionych względami słuszności lub względami humanitarnymi.

Co należy wskazać we wniosku o ogłoszenie upadłości?

Wniosek o ogłoszenie upadłości konsumenckiej powinien zawierać dane dotyczące osoby dłużnika, okoliczności uzasadniających przedmiotowy wniosek, wskazania miejsc, gdzie znajduje się majątek dłużnika wraz z aktualnym i zupełnym wykazem majątku z szacunkową wyceną jego składników, jak i spis wierzycieli z podaniem ich adresów i wysokości wierzytelności.

Przesłanki do ogłoszenia upadłości oraz oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości

Upadłość ogłasza się wobec dłużnika, który stał się niewypłacalny. Osoba fizyczna staje się niewypłacalna, jeżeli utraciła zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Sytuacja ta musi mieć charakter trwały, a nie jedynie przejściowy. Powyższe stanowi podstawę do skierowania stosownego wniosku do sądu, nie przesądza jednak o zasadności przedmiotowego wniosku. Jeżeli jednak dłużnik doprowadził do swojej niewypłacalności lub istotnie zwiększył jej stopień umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa Sąd oddali wniosek. Dodatkowo, do oddalenia wniosku dojdzie, jeżeli w okresie dziesięciu lat przed dniem zgłoszenia wniosku:

1) w stosunku do dłużnika prowadzono postępowanie upadłościowe według przepisów dotyczących upadłości konsumenckiej, jeżeli postępowanie to zostało umorzone z innych przyczyn niż na wniosek dłużnika,
2) ustalony dla dłużnika plan spłaty wierzycieli uchylono na podstawie przepisu art. 49120,
3) dłużnik, mając taki obowiązek, wbrew przepisom ustawy nie zgłosił w terminie wniosku
o ogłoszenie upadłości,
4) czynność prawna dłużnika została prawomocnie uznana za dokonaną z pokrzywdzeniem wierzycieli - chyba że przeprowadzenie postępowania jest uzasadnione względami słuszności lub względami humanitarnymi.

Nie są to jedynie sytuacje, gdy sąd oddala wniosek o ogłoszenie upadłości. Dodatkowo, sąd oddali wniosek o ogłoszenie upadłości jeżeli w okresie dziesięciu lat przed dniem zgłoszenia wniosku w stosunku do dłużnika prowadzono postępowanie upadłościowe, w którym umorzono całość lub część jego zobowiązań, chyba że do niewypłacalności dłużnika lub zwiększenia jej stopnia doszło pomimo dochowania przez dłużnika należytej staranności lub przeprowadzenie postępowania jest uzasadnione względami słuszności lub względami humanitarnymi lub jeżeli dane podane przez dłużnika we wniosku są niezgodne z prawdą lub niezupełne, chyba że niezgodność lub niezupełność nie są istotne lub przeprowadzenie postępowania jest uzasadnione względami słuszności lub względami humanitarnymi.

Kiedy należy zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości konsumenckiej?

W odróżnieniu od sytuacji przedsiębiorców, na których ustawodawca nakłada daleko idące obowiązki związane z zachowaniem terminów do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, w przypadku tzw. „upadłości konsumenckiej” wniosek złożyć można zasadniczo w każdej chwili, gdy istnieją, ww. podstawy do jego skierowania do sądu.

Jaki sąd jest właściwy do rozpoznania wniosku o ogłoszenie upadłości?

Stosownie do postanowień art. 18 i 19 Prawa upadłościowego, sprawy o ogłoszenie upadłości rozpoznaje sąd upadłościowy. Pod tym pojęciem należy rozumieć wydział właściwego miejscowo sądu rejonowego – sądu gospodarczego. Właściwy miejscowo jest natomiast – co do zasady – sąd miejsca zamieszkania dłużnika (wnioskodawcy). W przypadku natomiast braku miejsca zamieszkania w Polsce, właściwy będzie sąd miejsca, w którego obszarze znajduje się majątek dłużnika.
Stosownie do postanowień art. 4913 Prawa upadłościowego, odmiennie niż w przypadku ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy, sąd w sprawie wniosku o ogłoszenie osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej orzeka w składzie jednoosobowym.

Skutki ogłoszenia upadłości względem osoby fizycznej

Wraz z ogłoszeniem upadłości niewypłacalny dłużnik, co do zasady, traci prawo zarządu swoim majątkiem. Wykonuje je syndyk, a wszelkie czynności dokonane przez upadłego sprzeczne z powyższym są nieważne.

Co do zasady cały majątek upadłego wchodzi w skład masy upadłości, która podzielona zostanie na wierzycieli oraz pokrycie kosztów postępowania upadłościowego.
Co więcej, ogłoszenie upadłości powoduje postawienie zobowiązań dłużnika w stan natychmiastowej wymagalności.

Jedną z najistotniejszych kwestii, o której należy pamiętać, jest fakt, iż w przypadku współwłasności małżeńskiej, ogłoszenie upadłości jednego z małżonków prowadzi do rozdzielności majątkowej z mocy prawa, zaś wspólny majątek wchodzi w skład masy upadłości, a drugi małżonek może jedynie wstąpić do sprawy jako jeden z wierzycieli i dochodzić należności z tytułu udziału w majątku wspólnym małżonków sprzed ogłoszenia upadłości.
Pamiętać jednak należy, że najważniejszym skutkiem ogłoszenia upadłości, a następnie „pozytywnego” zakończenia postępowania upadłościowego, jest oddłużenie niewypłacalnego konsumenta i możliwość skorzystania ze „świeżego startu”.

Podsumowanie

Rosnąca popularność postępowań upadłościowych odnoszących się do osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (konsumentów) nie jest przypadkowa. Możliwość oddłużenia i rozpoczęcia z „czystą kartą” w sytuacji życiowych niepowodzeń została zagwarantowana przepisami ustawy Prawo upadłościowe.

Kancelaria WSKP w Krakowie prowadzi sprawy związane z ogłoszeniem upadłości, zarówno przedsiębiorców, jak i osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. W toku postępowań reprezentujemy Klientów na każdym etapie postępowania, pomagamy przy sporządzaniu wniosków, przy ustalaniu planu spłat, jak również reprezentujemy na rozprawach.

odwołanie do kio

Odwołanie do Krajowej Izby Odwoławczej (dalej: KIO) jest podstawowym środkiem ochrony prawnej.

KIO przysługuje wykonawcom wyłącznie od niezgodnej z przepisami ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. prawo zamówień publicznych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1579 – dalej: ustawa Pzp) czynności zamawiającego podjętej w postępowaniu o udzielenie zamówienia lub zaniechania czynności, do której zamawiający jest zobowiązany na podstawie ustawy Pzp.
odwołania do kio Krajowej Izby Odwoławczej

 

Warunkiem wniesienia odwołania jest więc podjęcie przez zamawiającego w postępowaniu o udzielenie zamówienia określonej czynności lub zaniechanie jej dokonania w sposób niezgodny z ustawą Pzp.

Wniesienie odwołania do KIO, a także zainicjowane przez to postępowanie odwoławcze podobnie jak udzielenie zamówienia publicznego na gruncie ustawy Pzp jest sformalizowane i wymaga uwzględnienia wielu aspektów.

 

Przesłanki i termin wniesienia odwołania do Krajowej Izby Odwoławczej

Dopuszczalność wniesienia odwołania do KIO jest zróżnicowana ze względu na wartość zamówienia. Art. 180 ustawy Pzp, precyzuje katalog czynności od których wykonawcy mogą odwołać się w postępowaniach krajowych lub podprogowych (tj. postępowaniach, w których wartość zamówienia jest mniejsza niż kwoty określone w art. 11 ust. 8 ustawy Pzp). Do czynności tych zaliczyć należy:

1) wybór trybu negocjacji bez ogłoszenia, zamówienia z wolnej ręki lub zapytania o cenę;

2) określenie warunków udziału w postępowaniu;

3) wykluczenie odwołującego z postępowania o udzielenie zamówienia;

4) odrzucenie oferty odwołującego;

5) opis przedmiotu zamówienia;

6) wybór najkorzystniejszej oferty.

 

Katalog naruszeń, mogących stanowić podstawę wniesienia odwołania jest rozszerzony w postępowaniach o wartości unijnej, tj. w których wartość zamówienia jest równa lub wyższa niż kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 8 ustawy Pzp. W postępowaniu unijnym odwołanie przysługuje bowiem również od innych czynności lub zaniechania ich podjęcia, o ile zostały dokonane przez zamawiającego w postępowaniu o udzielenie zamówienia oraz są niezgodne z przepisami ustawy Pzp. W szczególności w postępowaniach tych odwołanie przysługuje wobec pełnej treści ogłoszenia i SIWZ (bez ograniczeń wskazanych w art. 180 ust. 2 ustawy Pzp), a także późniejszych udzielonych wyjaśnień i zmian ogłoszenia lub SIWZ, czy nawet unieważnienia postępowania.

Odwołanie dla swej skuteczności powinno nie tylko wskazywać czynność lub zaniechanie czynności zamawiającego, której zarzuca się niezgodność z przepisami ustawy, ale także zawierać zwięzłe przedstawienie zarzutów, określać żądanie oraz wskazywać okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające wniesienie odwołania. Odwołanie wnosi się do Prezesa Izby w formie pisemnej w postaci papierowej albo w postaci elektronicznej, opatrzone odpowiednio własnoręcznym podpisem albo kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

Ponadto, odwołujący się ma obowiązek przesłania kopii odwołania zamawiającemu przed upływem terminu do wniesienia odwołania w taki sposób, aby mógł on zapoznać się z jego treścią przed upływem tego terminu. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na obowiązujące domniemanie, zgodnie z którym domniemywa się, że zamawiający mógł zapoznać się z treścią odwołania przed upływem terminu do jego wniesienia, jeżeli przesłanie jego kopii nastąpiło przed upływem terminu do jego wniesienia przy użyciu środków komunikacji elektronicznej.

Jak wynika z brzmienia art. 182 ustawy Pzp, terminy na wniesienie odwołania do Krajowej Izby Odwoławczej są różne w zależności od formy przesłania informacji o czynności zamawiającego stanowiącej podstawę wniesienia odwołania. Ponadto, terminy te zależą od wartości zamówienia – są krótsze w sytuacji, gdy wartość zamówienia jest mniejsza niż kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 8 ustawy Pzp i dłuższe gdy wartość zamówienia kwoty te przekracza. Termin na wniesienie odwołania jest zróżnicowany również względem czynności zamawiającego lub zaniechania czynności, których odwołanie dotyczy.

 

Postępowanie odwoławcze przed Krajową Izbą Odwoławczą

Prawidłowe wniesienie odwołania do KIO inicjuje postępowanie odwoławcze. Jak wynika z art. 187 ustawy Pzp, odwołanie podlega rozpoznaniu jeżeli nie zawiera braków formalnych i uiszczono od niego wpis (powinien on być opłacony najpóźniej do dnia upływu terminu do wniesienia odwołania, a dowód jego uiszczenia dołącza się do odwołania).

Artykuł 187 ust. 3 ustawy Pzp stanowi, iż jeżeli odwołanie nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, w szczególności o których mowa w art. 180 ust. 3, niezłożenia pełnomocnictwa lub nieuiszczenia wpisu, Prezes Izby wzywa odwołującego pod rygorem zwrócenia odwołania do poprawienia lub uzupełnienia odwołania lub złożenia dowodu uiszczenia wpisu w terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania. Mylne oznaczenie odwołania lub inne oczywiste niedokładności nie stanowią przeszkody do nadania mu biegu i rozpoznania przez Izbę.

Zainicjowane odwołaniem postępowanie odwoławcze jest mocno sformalizowane i nierzadko nieznajomość wymogów formalnych, przede wszystkim po stronie odwołującego się może skutkować niekorzystnymi konsekwencjami – od utraty kosztów postępowania po niemożność uzyskania zamówienia publicznego.

Odwołanie rozpoznaje Izba w składzie jednoosobowym, chociaż jeżeli Prezes Izby uzna to za wskazane z uwagi na szczególną zawiłość lub precedensowy charakter sprawy może zarządzić rozpoznanie sprawy w składzie trzyosobowym. Warto zwrócić uwagę, na brzmienie art. 189 ust. 1 ustawy Pzp zgodnie z którym Izba rozpoznaje odwołanie w terminie 15 dni od dnia jego doręczenie Prezesowi Izby.

 

odwołanie do kio

 

Jak wynika z art. 189 ust. 2 – Izba odrzuci odwołanie jeżeli stwierdzi, że:

1) w sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy;

2) odwołanie zostało wniesione przez podmiot nieuprawniony;

3) odwołanie zostało wniesione po upływie terminu określonego w ustawie;

4) odwołujący powołuje się wyłącznie na te same okoliczności, które były przedmiotem rozstrzygnięcia przez Izbę w sprawie innego odwołania dotyczącego tego samego postępowania wniesionego przez tego samego odwołującego się;

5) odwołanie dotyczy czynności, którą zamawiający wykonał zgodnie z treścią wyroku Izby lub sądu lub, w przypadku uwzględnienia zarzutów w odwołaniu, którą wykonał zgodnie z żądaniem zawartym w odwołaniu;

6) w postępowaniu o wartości zamówienia mniejszej niż kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 8, odwołanie dotyczy innych czynności niż określone w art. 180 ust. 2;

7) odwołujący nie przesłał zamawiającemu kopii odwołania, zgodnie z art. 180 ust. 5.
Dopiero po stwierdzeniu, że nie zachodzi żadna z okoliczności stanowiących podstawę do odrzucenia odwołania, Izba kieruje sprawę do rozpoznania na rozprawie, która co do zasady jest jawna.

 

W trakcie postępowania odwoławczego przed Krajową Izbą Odwoławczą strony i uczestnicy postępowania są obowiązani wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Dowody, którymi są w szczególności dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz przesłuchanie stron, strony i uczestnicy postępowania odwoławczego mogą przedstawiać aż do zamknięcia rozprawy.

Przewodniczący składu orzekającego zamyka rozprawę po przeprowadzeniu dowodów i udzieleniu głosu stronom, a także jeżeli Izba uzna, że sprawa została dostatecznie wyjaśniona. W wyroku Izba orzeka o uwzględnieniu lub oddaleniu odwołanie. Uwzględniając odwołanie Izba może nakazać zamawiającego wykonanie lub powtórzenie czynności zamawiającego, a nawet nakazać unieważnienie czynności zamawiającego czy unieważnić zawartą już umowę o udzielenie zamówienia publicznego. Ponadto, w określonych sytuacjach przepisy ustawy nakładają na Izbę obowiązek nałożenia na zamawiającego kar umownych.

Podsumowując:

Należy wskazać że z uwagi na daleko idące konsekwencje, jakie niesie za sobą postępowanie odwoławcze warto już na etapie formułowania odwołania lub odpowiedzi na odwołanie zadbać o szczególną staranność, tak aby ewentualne błędy formalne nie zablokowały merytorycznego rozpoznania odwołania. Ponadto, również w trakcie postępowania odwoławczego, warto zadbać o wsparcie merytoryczne, tak aby skutecznie przeprowadzić dowody na poparcie swoich twierdzeń i odparcie tez strony przeciwnej.

Prawnicy Kancelarii WSKP w Krakowie świadczą profesjonalną pomoc prawną nie tylko w zakresie sporządzenia odwołania, lecz również reprezentacji przed Krajową Izbą Odwoławczą. Jeżeli potrzebują Państwo wsparcia w zakresie sporządzenia odwołania do KIO lub w trakcie postępowania odwoławczego pozostajemy do Państwa dyspozycji pod adresem: [email protected] lub w naszym biurze w Krakowie.

jak odrzucić spadek w imieniu dziecka

Jak odrzucić spadek w imieniu dziecka? Procedura oraz terminy

 

odrzucenie spadku w imieniu dziecka małoletniego

 

Jednym z praktycznych problemów, jaki pojawił się na gruncie stosowania przepisów prawa kodeksu rodzinnego i opiekuńczego jest wykonanie przez rodziców czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu majątkiem dziecka w sytuacji, kiedy chodzi o odrzucenie spadku.

W sytuacji, kiedy rodzice posiedli wiedzę, że przyjęcie spadku przez ich małoletnie dziecko wiązać się może z koniecznością dokonywania spłat zadłużeń spadkodawcy, podjęcie szybkich działań jest niezbędne, celem zapewnienia bezpieczeństwa finansowego dziecka.

Zgodnie z art. 101 § 1 kro rodzice obowiązani są sprawować zarząd majątkiem dziecka z należytą starannością. Przyjęcie lub odrzucenie w imieniu dziecka spadku jest traktowane jako czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu, wobec czego stosownie do brzemienia art. 101 § 3 kro, wymagane jest zezwolenie sądu opiekuńczego. Zasygnalizowany powyżej problem sprowadza się do 6-miesięcznego terminu na odrzucenie bądź przyjęcie spadku, a w zasadzie do trudności z jego zachowaniem, wynikającym z czasem wymaganym na procedowanie sądu w postępowaniu o wydanie rzeczonego zezwolenia.

 

Odrzucenie spadku w imieniu małoletniego dziecka

Zgodnie z art. 1015 kodeksu cywilnego oświadczenie o przyjęciu bądź odrzuceniu spadku może być złożone w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym spadkobierca dowiedział się o tytule swego powołania. W sytuacji kiedy rodzice sprawują zarząd nad majątkiem dziecka termin do przyjęcia lub odrzucenia spadku przez dziecko należy liczyć od momentu kiedy rodzic/rodzice dowiedzieli się o tytule powołania ich dziecka.

Podjęcie decyzji powinno być więc poprzedzone wydaniem przez sąd, po uprzednim przeanalizowaniu wpływu tejże decyzji na sytuację majątkową dziecka, stosownego zezwolenia. W przypadku chęci przyjęcia spadku w imieniu dziecka sprawa jest w miarę klarowna, gdyż uchybienie wymienionemu terminowi, skutkuje zgodnie z art. 1015 § 2 kc przyjęciem spadku z dobrodziejstwem inwentarza. Komplikacje pojawiają się kiedy rodzice uznają, że przyjęcie spadku jest niekorzystne dla dziecka. Skuteczne wyrażenie woli w imieniu dziecka musi być poprzedzone orzeczeniem sądu opiekuńczego. Musi do tego dojść w okresie krótszym niż sześć miesięcy tak, aby w oparciu o prawomocne postanowienie sądu opiekuńczego rodzice mogli dopełnić wszelkich formalności związanych ze składaniem oświadczenia co do przyjęcia spadku w imieniu dziecka.

 

jak odrzucić spadek w imieniu dziecka

 

Dochowanie terminu na skuteczne odrzucenie spadku

Praktyka funkcjonowania polskich sądów pokazuje, że dotrzymanie tego terminu często nie jest możliwe. Do przyczyn uchybienia terminowi nierzadko dochodzi brak stosownej wiedzy co do sposobu postępowania. Jej uzyskanie przez rodziców też zajmuje pewien czas. Przekroczenie terminu będące efektem niedbalstwa bądź niefrasobliwości rodziców obarcza ich samych skutkiem w postaci braku odrzucenia spadku w imieniu dziecka. Diametralnie inaczej wygląda sytuacja, kiedy to rodzice dopełniwszy ze swej strony wszelkich powinności składają wniosek do sądu opiekuńczego, a mimo to i tak dochodzi do przekroczenia terminu, ze względu na nie rozpoznanie wniosku we właściwym czasie.

W takiej sytuacji wydaje się, że obywatel nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji będących konsekwencją przewlekle prowadzonego postępowania, a niekiedy wręcz i bezczynności sądów. Skoro na gruncie procedur sądowych i administracyjnej istnieje możliwość przywrócenia terminu z uwagi na zaistnienie obiektywnych przesłanek takich jak brak winy strony w uchybieniu terminu, to tym bardziej nie można obciążać dziecka-spadkobiercy negatywnymi konsekwencjami
z powodu braku wydania orzeczenia w stosownym terminie.

Przywrócenie terminu na odrzucenie spadku imieniem małoletniego dziecka

Odnośnie instytucji przywrócenia terminu problem z jej zastosowaniem w takiej sytuacji wynika z faktu jej stosowania wyłącznie do terminów procesowych. Termin na odrzucenie lub przyjęcie spadku jest terminem materialnym. Przepisy regulujące instytucję przywrócenia terminu zawierają określenie czynności procesowej. Wobec jednoznacznego brzmienia tychże przepisów niemożliwym wydaje się zastosowanie ich przez analogię do terminu materialnego. Z drugiej jednak strony standardy państwa prawnego przemawiają za tym, aby nie narażać obywatela na negatywne konsekwencje działania wymiaru sprawiedliwości.

Przedstawiony argument należy uznać za przeważający i dopuścić wyjątkowe stosowanie instytucji przywrócenia terminu do terminów materialnych. Jako argument można wskazać rozwiązanie przyjęte w art. 1017 kc w sytuacji, kiedy uprawniony do złożenia oświadczenia co do przyjęcia spadku umiera. Termin dla jego spadkobierców nie może skończyć się wcześniej niż termin do złożenia oświadczenia po zmarłym spadkodawcy. Co prawda jest tutaj użyty innym mechanizm aniżeli przywrócenie terminu, jednak istotna jest intencja ustawodawcy – zapewnienie spadkodawcom możliwości zadecydowania co do spadku.

Brak zagwarantowania takiego mechanizmu ochronnego może wynikać z faktu regulacji omawianej materii dwoma odrębnymi aktami prawnymi. Powyższe nie może jednak negatywnie wpływać na sytuację majątkową dziecka – spadkobiercy. Ochrona jego interesów przed niekorzystnym z punktu widzenia interesów majątkowych lub też innych, niekoniecznie ekonomicznych względów, spadkiem, wymaga, ze względu na brak sprecyzowanej w tym celu instytucji prawnej, zastosowania analogii, czy to przepisów o przywróceniu terminu czy też mechanizmu z art. 1017 kc.

Na zakończenie można wskazać, że stosowanie przez analogię przywrócenia terminu powinno być uzasadnione wyjątkowymi okolicznościami. Musi z nich bezsprzecznie wynikać, że rodzice chcący odrzucić spadek w imieniu dziecka dopełnili wszelkich formalności oraz złożyli wniosek do sądu opiekuńczego już na początku biegu 6-miesięcznego terminu. Staranność rodziców, przejawiająca się konkretnych okolicznościach stanu faktycznego, im większa tym bardziej powinna skłaniać do dopuszczenia przywrócenia terminu materialnego.

Ze względu na wyżej wskazane okoliczności, w praktyce prawidłowe odrzucenie spadku imieniem dziecka może okazać się bardzo trudne. Stąd warto zastanowić się nad wsparciem profesjonalnego pełnomocnika w powyższej sprawie.

 

Prawnicy Kancelarii Wróblewska Stawowy z siedzibą w Krakowie przygotowują stosowne wnioski, jak również reprezentują Klientów w sprawach przed sądami rodzinnymi.

spółki kapitałowe

Zapraszamy do przeczytania kolejnego wpisu z cyklu „START-UP – czyli jak to zrobić zgodnie z prawem”.

W poprzednim tekście [link] poruszyliśmy wstępne zagadnienia dotyczące działalności gospodarczej. Dzisiaj czas na spółki prawa handlowego.

jak stworzyć start up

Spółki osobowe i kapitałowe - Kodeks Spółek Handlowych

W dzisiejszym wpisie chcielibyśmy przybliżyć Państwu regulacje dotyczące spółek, zawarte w Kodeksie Spółek Handlowych. Ustawodawca wyszczególnił poniższe spółki handlowe:

I. spółki osobowe

- spółka jawna

- spółka partnerska

- spółka komandytowa

- spółka komandytowo-akcyjna

II. spółki kapitałowe

- spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

- spółka akcyjna

Jak sama nazwa sugeruje, spółki kapitałowe skupiają się na powiązaniu kapitałowym, finansowym, czy jak kto woli - inwestycyjnym. Z kolei spółki osobowe skupiają się na osobach - wspólnikach. Rozważając założenie start-upu warto się zastanowić w jakiej formie, z kim i na jakich zasadach planujemy prowadzić firmę w następnych latach, gdyż wybrana forma działalności powinna być dopasowana do profilu naszej działalności niczym garnitur szyty na miarę.

„Nie ma jednego rozwiązania”

Zarówno spółki osobowe, jak i kapitałowe mają swoje plusy i minusy. W spółkach osobowych, jak już zaznaczyliśmy wcześniej, kluczową rolę odgrywają osoby (fizyczne lub prawne) - wspólnik. Istotne w działaniu spółek osobowych jest osobiste zaangażowanie wspólników w działalność spółki, oraz zaufanie między nimi. Stąd też jednym z rozwiązań wśród tzw. „wolnych zawodów” (np. architekci, lekarze, czy księgowi - wymienione zawody w art. 88 Kodeksu Spółek Handlowych) jest jedna ze spółek osobowych - spółka partnerska, która wymaga wykonywania w ramach spółki tylko i wyłącznie owego wolnego zawodu (zakaz np. jakiejkolwiek produkcji, czy innej działalności gospodarczej), w jakim się wyspecjalizowali wspólnicy i jest skupiona na rzeczonych osobach.

Co do zasady, spółki osobowe powstają poprzez zawarcie umowy pomiędzy wspólnikami (w przypadku spółki komandytowo-akcyjnej będzie to podpisanie statutu), oraz podlegają obowiązkowi wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego. Istotnym elementem w przypadku spółek osobowych jest fakt, iż na skutek śmierci jednego ze wspólników, w przypadku braku odmiennych zapisów umownych, dochodzi do zakończenia działalności spółki (w spółkach komandytowych i komandytowo-akcyjnych sytuacja ta co do zasady jest odmienna, o czym w następnych wpisach). Ponadto, spółki osobowe są jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej, którym ustawodawca przyznał zdolność prawną, co oznacza, że mogą we własnym imieniu gromadzić majątek, kupować nieruchomości, brać kredyty, a więc być pełnoprawnym uczestnikiem obrotu gospodarczego.

Spółki kapitałowe

Przechodząc do spółek kapitałowych, jak zostało przedstawione wcześniej, istotą współpracy w tych spółkach jest majątek/kapitał, który pozwala na „uczestnictwo” w spółce. To jest też punkt wyjścia do porównań ze spółkami osobowymi. Spółka kapitałowa ma przede wszystkim zrzeszać inwestorów pragnących zainwestować we wspólnym celu, niekoniecznie będąc specjalistami w danej dziedzinie biznesowej (wystarczy zainwestowany kapitał). Z takiego ujęcia bierze się większość różnic pomiędzy spółkami kapitałowymi a osobowymi. W tej kategorii spółek kapitałowych jesteśmy w stanie wyszczególnić szereg wspólnych cech zarówno spółki akcyjnej jak i tej z ograniczoną odpowiedzialnością. Spółki kapitałowe, w przeciwieństwie do spółek osobowych, posiadają osobowość prawną, którą uzyskają z chwilą wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego.

Ponadto, każda spółka kapitałowa oparta jest na posiadaniu określonej sumy kapitału zakładowego, uregulowaniu praw i obowiązków udziałowców, czy też akcjonariuszy w umowie spółki bądź statucie, utworzeniu wyspecjalizowanych organów spółki, przewidzianych w Kodeksie Spółek Handlowych, które co do zasady oddzielają sferę właścicieli od sfery zarządczej. Utworzenie spółki kapitałowej to już bardziej złożony proces. Na wstępnie należy zacząć od zebrania odpowiedniego majątku w postaci kapitału zakładowego (w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest to 5 tysięcy złotych, a w przypadku spółki akcyjnej 100 tysięcy złotych), następnie - równie istotny element, to zawarcie umowy spółki i zarejestrowanie jej w odpowiednim rejestrze. Ponadto, porównując do spółek osobowych, w przypadku spółek kapitałowych, śmierć wspólnika nie zakłóca ciągłości działalności spółki i najczęściej umowy spółki, bądź statuty przewidują konkretne rozwiązania w takich sytuacjach.

spółki kapitałowe

 

„Odpowiedzialność majątkowa - czy zawsze wyłączona?”

Jednym z najczęściej poruszanych zagadnień przy zakładaniu start-up -u jest kwestia odpowiedzialności za zobowiązania związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spółki kapitałowe to najpopularniejsze rozwiązania z listy Kodeksu Spółek Handlowych stosowane przez polskich przedsiębiorców (ponad 300 tysięcy spółek z ograniczoną odpowiedzialnością zarejestrowanych w Krajowym Rejestrze Sądowym - stan na 2016r.) Pytanie z czego to wynika? Jednym z powodów takiego stanu rzeczy z pewnością będzie brak osobistej odpowiedzialności majątkowej wspólników za zobowiązania spółki. Nie jest to jednak (często mylnie) zasada bezwzględna. W przypadku, gdy wspólnik spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, poza funkcjami właścicielskimi, pełni również funkcję zarządcze (np. jest prezesem zarządu spółki), to jego odpowiedzialność majątkowa jest poszerzona, ze względu na piastowaną funkcję zarządcza i w przypadku zaniedbań przewidzianych w Kodeksie Spółek Handlowych, będzie odpowiadał za zobowiązania spółki ze swojego majątku osobistego. Zgodnie z artykułem § 1 k.s.h. jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, wspólnik, jako członek zarządu odpowiada solidarnie wraz z resztą zarządu za jej zobowiązania. Ponadto, Kodeks przewiduje więcej przypadków odpowiedzialności zarządu za zobowiązania spółki, o czym w kolejnych wpisach z cyklu.

Co do zasady, w spółkach osobowych, ze względu na jej charakter, ustawodawca przewidział osobistą odpowiedzialność majątkową wspólników. Jest to odpowiedzialność osobista, subsydiarna i pełna poza pewnymi wyjątkami przewidzianymi w spółkach partnerskich, komandytowych i komandytowo-akcyjnych. Jest to niewątpliwie najbardziej odstraszająca przedsiębiorców perspektywa, która równocześnie tak spopularyzowała spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością.

Kwestie podatkowe

Największą bolączką przedsiębiorców przy wyborze rozwiązania – w jakiej formie prowadzić działalność gospodarczą – w przypadku spółek kapitałowych jest tzw. „podwójne opodatkowanie”. Spółka kapitałowa jako odrębna osoba prawna musi płacić podatek dochodowy CIT. Jeśli na koniec roku obrotowego, wspólnicy zdecydują się podzielić zyski i wypłacić dywidendę, to każdy z nich będzie musiał również odprowadzić od tego podatek dochodowy od osób fizycznych. Stąd też określenie podwójnego opodatkowania - na etapie samej spółki i potem przez wspólników.
Jeśli chodzi zaś o spółki osobowe, to nie są one podatnikami podatku dochodowego (jedynie spółka komandytowo-akcyjna jest opodatkowana podatkiem CIT). W przypadku zaś braku odmiennej regulacji umownej, każdy ze wspólników ma równe prawo do udziału w zyskach. Każdy wspólnik spółki osobowej też jest podatnikiem podatku dochodowego, w tym więc przypadku spółki osobowe, z punktu widzenia przedsiębiorcy, są mniej obciążone fiskalnie przez państwo.

Podsumowując wstępną analizę spółek prawa handlowego, warto jest rozważyć wszelkie za i przeciw różnych form działalności spółek, dobrze zastanowić się nad najlepszym rozwiązaniem dla naszego biznesu, który sami przecież rozumiemy najlepiej.
Zachęcamy do bieżącego śledzenia cyklu „START-UP – czyli jak to zrobić zgodnie z prawem”, gdzie w kolejnych tekstach będziemy bardziej szczegółowo przyglądać się poszczególnym rozwiązaniom prawnym przydatnym przedsiębiorcom.

o co chodzi z rodo

Drugi wpis z cyklu CZAS NA RODO poświęcamy Administratorowi Danych Osobowych (ADO)

 

Niniejszy wpis ma charakter praktycznego poradnika i pozwoli w zależności od etapu – zaplanować, uporządkować lub zweryfikować kompletność wdrożenia RODO w prowadzonej przez Administratora działalności gospodarczej, spółce lub innym podmiocie, na którym ciąży obowiązek wdrożenia RODO.

 

 

co to jest rodo

TO DO LIST

RODO daje Administratorom Danych Osobowych wytyczne, dotyczące tego w jaki sposób dostosować procedury dotyczące przetwarzania danych osobowych w ramach działalności prowadzonej przez ADO, celem zapewnienia należytego poziomu bezpieczeństwa przetwarzanych danych. RODO kładzie nacisk na zasadę przejrzystości, która na zewnątrz przejawia się w realizowaniu szeregu obowiązków informacyjnych względem klientów jak i kontrahentów, natomiast w ramach danego przedsiębiorstwa lub spółki znajduje zastosowanie do określenia odpowiednich procedur lub zastosowania określonych rozwiązań, a w ich braku do przeprowadzenia stosownych analiz lub opinii, które będą stanowiły podstawię do przyjęcia czy w ramach prowadzonej działalności określone rozwiązanie jest konieczne czy nie.

1. W świetle powyższego, wprowadzając nowe zasady ochrony danych osobowych na pierwszym etapie każdy ADO powinien przeprowadzić wewnętrzny audyt swojego przedsiębiorstwa lub spółki i ocenić czy stosowane dotychczas procedury, posiadane zabezpieczenia techniczne są skuteczne i wystarczające, a co za tym idzie, czy przetwarzanie danych osobowych odpowiada wymogom RODO. Przeprowadzenie audytu otwarcia wdrożenia sprowadzające się do zbadania wymogów formalno-prawnych, treści stosowanych klauzul, zgód, procedur i zabezpieczeń odnoszących się do danych osobowych, powinno w efekcie umożliwić wykonanie analizy ryzyka. Analiza ryzyka powinna odpowiadać ziszczeniu się hipotetycznie najgorszego scenariusza w zakresie zabezpieczenia danych osobowych w ramach prowadzonej działalności i umożliwiać tym samym stworzenie planu postępowania z ryzykiem i ocenę skutków dla ochrony danych osobowych – innymi słowy analiza ryzyka powinna wskazywać na te obszary przetwarzania danych osobowych u określonego przedsiębiorcy, w ramach których istnieje ryzyko naruszenia tych danych, a efektem tej analizy powinien być plan postępowania z ryzykiem, pozwalający w maksymalnym możliwym zakresie ryzyko to zminimalizować.

2. Każdy Administrator Danych Osobowych ma w świetle RODO obowiązek stworzenia wytycznych technicznych dotyczących stosowanych metod zabezpieczenia przetwarzania danych osobowych, w tym wytycznych dotyczących dostosowania systemów informatycznych. Celowa w tym zakresie jest ścisła współpraca z informatykiem, tak aby maksymalnie zabezpieczyć dane osobowe przetwarzane przez konkretnego ADO w cyberprzestrzeni.

3. Opracowanie rejestru czynności przetwarzania danych będzie dla wielu ADO obowiązkowe. Art. 30 us.t 5 RODO przewiduje wyjątek w tym zakresie jedynie dla przedsiębiorcy lub podmiotu zatrudniającego mniej niż 250 osób, pod warunkiem jednak że przetwarzanie, którego dokonują, nie może powodować ryzyka naruszenia praw lub wolności osób, których dane dotyczą, ma charakter sporadyczny lub nie obejmuje szczególnych kategorii danych osobowych, o których mowa w art. 9 ust. 1 RODO, lub danych osobowych dotyczących wyroków skazujących i czynów zabronionych, o czym mowa w art. 10 RODO.

4. Kolejnym krokiem powinno być przeprowadzenie analizy w zakresie konieczności powołania Inspektora Ochrony Danych (IOD), którego wyznaczenie jest obligatoryjne gdy:

a) przetwarzania dokonują organ lub podmiot publiczny, z wyjątkiem sądów w zakresie sprawowania przez nie wymiaru sprawiedliwości;
b) główna działalność Administratora lub podmiotu przetwarzającego polega na operacjach przetwarzania, które ze względu na swój charakter, zakres lub cele wymagają regularnego i systematycznego monitorowania osób, których dane dotyczą, na dużą skalę; lub
c) główna działalność administratora lub podmiotu przetwarzającego polega na przetwarzaniu na dużą skalę szczególnych kategorii danych osobowych, o których mowa w art. 9 RODO, lub danych osobowych dotyczących wyroków skazujących i czynów zabronionych, o czym mowa w art. 10 RODO.

5. Każdy ADO powinien stworzyć rejestr naruszeń ochrony danych osobowych, a także ewidencję żądań dotyczących realizacji praw osób, których dane dotyczą. Jednocześnie, powinien opracować wewnętrzne procedury zgłaszania naruszeń, tworzenia kopii zapasowych, usuwania danych i realizacji prawa do bycia zapomnianym, a także realizacji prawa do przenoszenia danych osobowych, w miarę możliwości technicznych danego Administratora.

6. Wskazane w punkcie powyżej procedury i zasady, powinny zostać zebrane w wewnętrznej Polityce Ochrony Danych Osobowych. Rejestry, wzory upoważnień i wytyczne techniczne mogą zostać ujęte jako załączniki do Polityki Ochrony Danych Osobowych, co pozwoli zachować przejrzystość i kompletność dokumentacji wymaganej przepisami RODO.

7. Ostatnim krokiem wieńczącym cały proces wdrożenia RODO powinno być przeprowadzenie szkolenia dla pracowników lub współpracowników ADO, w zakresie wprowadzonych procedur i wytycznych, celem zabezpieczenia procesu przetwarzania danych osobowych.

 

rodo

 

OBOWIĄZKI ADMINISTRATORA WZGLĘDEM PRACOWNIKÓW I KLIENTÓW

Prawidłowe wdrożenie RODO powinno zagwarantować bezpieczeństwo wszelkich przetwarzanych danych osobowych przez Administratora. Chodzi więc nie tylko o dane osobowe pracowników i współpracowników ADO, lecz również o dane osobowe klientów.
Dostosowanie procedur i odhaczenie każdego punktu z wyżej opisanej listy zadań pozwoli na spełnienie tylko jednej płaszczyzny dostosowania procesów przetwarzania danych osobowych do zgodności z prawem, w tym w szczególności przepisami RODO. Druga płaszczyzna wdrożenia sprowadza się do spełnienia przez ADO szeregu obowiązków informacyjnych wobec aktualnych i potencjalnych pracowników, a także aktualnych i nowych klientów.

Poinformowanie pracowników i współpracowników o zakresie przysługujących im praw, może przybrać formę szkolenia, dopuszczalne jest również odebranie od pracowników stosownych oświadczeń. Ponadto, koniecznym jest upoważnienie pracowników do przetwarzania danych osobowych, o ile do takiego dochodzi, w ramach wykonywania przez nich obowiązków pracowniczych.

Jednocześnie, każdy ADO powinien poczynić niezbędne kroki celem poinformowania swoich klientów o przysługujących im uprawnieniach (między innymi poprzez zamieszczenie stosownych klauzul na stronie internetowej, udostępnienie informacji w sekretariacie, opublikowanie polityki prywatności),
a z podmiotami, z którymi współpracuje w ramach świadczonych przez siebie usług powinien podpisać umowy powierzenia przetwarzania danych osobowych, o ile w związku ze współpracą z danym podmiotem dochodzi do powierzenia przetwarzania danych osobowych.

ROZLICZALNOŚĆ

 

RODO jest regulacją nastawioną realizację przez ADO nadrzędnego celu, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa przetwarzanych danych osobowych, z jednoczesnym wypełnieniem obowiązków informacyjnych względem osób, których dane dotyczą. Ponadto, RODO kładzie wyraźny nacisk na zasadę rozliczalności, zgodnie z którą Administrator Danych Osobowych jest odpowiedzialny za przestrzeganie przepisów i zasad wprowadzonych przez RODO oraz musi być w stanie wykazać ich przestrzeganie. Stąd w przypadku podjęcia decyzji o niezastosowaniu określonego rozwiązania proponowanego przez RODO – przykładowo niepowołania Inspektora Ochrony Danych Osobowych, ADO powinien dysponować opinią o braku konieczności zastosowania danego rozwiązania, pozostał ślad po przeprowadzonej w tym zakresie analizie i dokonanej ocenie.

CZAS NA RODO. KONTYNUACJA

Niniejszy wpis jest drugim wpisem z cyklu „CZAS NA RODO”, który będzie kontynuowany, celem pełniejszego przybliżenia zagadnień, regulowanych przez Rozporządzenie. Zapraszamy do bieżącego śledzenia cyklu „CZAS NA RODO” na stronie internetowej naszej Kancelarii, dostępnej pod adresem: www.wskp.pl.
Ponadto, jeśli potrzebują Państwo porady prawnej lub pomocy we wdrożeniu RODO zapraszamy również do kontaktu z Kancelarią WSKP pod adresem mailowym [email protected] lub nr telefonu: +48 577 533 499 lub stacjonarnie w Krakowie.

start up w krakowie 32

START-UP w Krakowie - zrób to z głową!

 

start-up kraków 2

Wstęp - otwarcie działalności gospodarczej /start-up/

Polska, a w ostatnich latach Kraków, stały się idealnym środowiskiem do rozpoczęcia nowej, innowacyjnej działalności gospodarczej, w tym m.in. jako start-up. Kraków stał się miastem otwartym dla młodych ambitnych przedsiębiorców. Zarówno usytuowanie na terenie Polski, jak również całej Europy, w tym łatwy dostęp komunikacyjny do lotniska, czy też autostradą na wschód i zachód, sprzyjają rozwojowi start-upów. Stąd coraz popularniejsze stają się przestrzenie i huby cooworkingowe, które pozwalają spróbować sił na własną rękę przy konieczności poniesienia relatywnie niskich kosztów.

Cyklem wpisów na bloga chcielibyśmy przybliżyć najważniejsze kwestie prawne, którymi głowić może się potencjalny przedsiębiorca zainteresowany rozpoczęciem własnej działalności gospodarczej (start-up).

W ramach wpisów postaramy się udzielić odpowiedzi na najczęściej pojawiające się pytania i wątpliwości, a związane z procedurami rozpoczęcia działalności, jej prowadzenia, współpracy z innymi podmiotami, zabezpieczeniem naszych praw i obowiązków. A więc zaczynajmy!

W jakiej formie otworzyć działalność gospodarczą /start-up/?

Odpowiedź na to pytanie jest niezmiernie trudna i zależy od wielu czynników. Zarówno działalność gospodarcza wykonywana w formie jednoosobowej, jak również spółki cywilnej, czy też spółek prawa handlowego, wiążą się z szeregiem obowiązków i korzyści płynących z poszczególnych wyborów.

Pierwszym, podstawowym kryterium, jakie warto wziąć pod uwagę jest ocena ryzyka związanego z prowadzoną działalnością, jak również koszty, które jesteśmy gotowi ponieść w celu zabezpieczenia naszych interesów. Nie zawsze bowiem uzasadnione jest nakładanie na siebie wielu obowiązków, jakie wiąże ze sobą prowadzenie działalności w formie spółki (m.in. start-up).

Jednoosobowa działalność gospodarcza jest najprostszą formą prowadzenia biznesu. Jej założenie jest bardzo proste i jeżeli nie planujemy działalności, która wymaga uzyskania szczególnych zezwoleń, pozwoleń itp., w ciągu jednego dnia możemy bez problemu przystąpić do działania. Niestety działalność ta wiąże się z, co do zasady, nieograniczoną odpowiedzialnością. Generuje jednak najniższe koszty jej prowadzenia, jak również w przypadku ewentualnego niepowodzenia – pozwala szybko ją zawiesić lub nawet całkowicie zakończyć, przy konieczności dopełnienia niewielu formalności. W przypadku podjęcia działalności w kooperacji, możliwe jest jej prowadzenie zarówno w formie spółki cywilnej, jak również spółek prawa handlowego (spółki osobowe lub kapitałowe).

Spółka cywilna nie stanowi spółki w rozumieniu przepisów kodeksu spółek handlowych.
Przez umowę spółki cywilnej wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów. Nie stanowi ona odrębnego podmiotu, a jedynie umowę między wspólnikami określającą wspólny cel. Jest to też najprostsza forma wspólnego prowadzenia działalności gospodarczej i podobnie, jak w przypadku jednoosobowej działalności, formalności ograniczone zostały do minimum. Minusem jest jednak również w tym przypadku, co do zasady, nieograniczona odpowiedzialność.

Zupełnie odrębną kwestią jest rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej w formie spółki prawa handlowego. Kodeks spółek handlowych rozróżnia spółki osobowe i kapitałowe, w zależności od tego, co stanowi podstawę jej funkcjonowania, tzn. w przypadku spółek osobowych jej funkcjonowanie co do zasady opiera się na działalności wspólników, którzy prowadzą sprawy spółki, ale jednocześnie odpowiadają za jej zobowiązania całym swoim majątkiem. Zasady odpowiedzialności i wyjątki zostaną omówione w dalszych częściach niniejszego cyklu.

Ile czasu potrzeba, aby rozpocząć działalność gospodarczą w Polsce?

Na szczęście, niezależnie od wyboru formy prowadzenia działalności gospodarczej (np. start up), co do zasady możliwe jest jej podjęcie już w tym samym dniu. W zależności od wyboru formy prowadzenia działalności gospodarczej, jak również od ewentualnej konieczności uzyskania wymaganych prawem dokumentów (np. decyzje/licencje), większość przedsiębiorców mających pomysł na nowy biznes może go rozpocząć w tym samym dniu.

W przypadku spółek kapitałowych, w dniu zawarcia umowy, spółka działa jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółka akcyjna w organizacji. Podmiot taki, pomimo braku ujawnienia w rejestrze przedsiębiorców, może zgodnie z prawem, co do zasady, działać, tak jak właściwa spółka.

Kolejnym rozwiązaniem godnym rozważenia, w przypadku chęci szybkiego podjęcia działalności gospodarczej w formie spółki prawa handlowego (zarówno spółki osobowej, jak również kapitałowej), jest rejestracja spółki przez Internet. System S24 udostępniony na stronie Ministerstwa Sprawiedliwości pozwala szybko (co do zasady w terminie 7 dni) dokonać rejestracji spółki w KRS. Proces zakładania spółki za pomocą ww. systemu zostanie przybliżony w osobnym wpisie.

START-UP wstęp

Niniejszy wpis stanowi wprowadzenie do cyklu „START-UP – czyli jak to zrobić zgodnie z prawem” i porusza jedynie wstępne zagadnienia. Cykl będzie w najbliższych tygodniach kontynuowany na stronie www.wskp.pl - zapraszamy do bieżącego śledzenia strony.

Biuro Kancelarii mieści się w Krakowie w Krakowskim Parku Technologicznym.

Ponadto, jeśli potrzebują Państwo porady prawnej lub pomocy przy rozpoczęciu i prowadzeniu działalności gospodarczej, założeniu spółki, start-up'a
(zarówno tradycyjnie, jak również przez Internet) zapraszamy również do kontaktu z Kancelarią WSKP w Krakowie pod adresem mailowym [email protected] lub nr telefonu: +48 577 533 499.

Możesz dochodzić odszkodowania za odwołany lub opóźniony lot. Przeczytaj, jak to zrobić

 

Pomimo faktu, iż co do zasady podróżowanie samolotem stanowi najszybszy, a przede wszystkim najbezpieczniejszy środek transportu, dochodzi do niepożądanych sytuacji, które skutkują możliwością dochodzenia odszkodowań od przewoźników. Na szczęście dla pasażerów linii lotniczych, pokrzywdzonych w sytuacjach opóźnienia lub odwołania lotu ustawodawca europejski przewidział zryczałtowane odszkodowanie, o czym mowa poniżej.

 

odszkodowanie za odwołany lot kraków 6455

 

W jakich sytuacjach przysługuje prawo dochodzenia odszkodowania za odwołany lub opóźniony lot?

Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady reguluje wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów. Jako akt bezpośrednio stosowany, polski ustawodawca nie musiał (a wręcz nie powinien) regulować tych kwestii osobną ustawą. Tak więc, w oparciu o ww. przepisy rozporządzenia unijnego, w zależności od miejsca docelowego, jak również odległości łączącej miejsce wylotu z miejscem docelowym, pasażerom przysługuje odszkodowanie odpowiednio w wysokości 250, 400 lub 600 EURO. Istotne jest, że przy określaniu odległości, podstawą jest ostatni cel lotu, do którego przybycie pasażera nastąpi po czasie planowego przylotu na skutek opóźnienia spowodowanego odmową przyjęcia na pokład lub odwołaniem lotu. Odszkodowanie może być należne już nawet w sytuacji opóźnienia co najmniej o 2 godziny, w zależności od odległości lotu do ostatecznego celu.

Odszkodowanie za opóźniony lot

Odszkodowanie za opóźniony lot przysługiwać będzie w sytuacjach, gdy pasażer posiadł potwierdzoną rezerwację na lot oraz stawił się na odprawę nie później niż 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu. Jak wyżej zostało to wskazane, wysokość odszkodowania zależna jest od: czasu opóźnienia lotu, przyczyn i długości lotu. W tym miejscu zwrócić należy uwagę na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 listopada 2009r. w sprawach połączonych C-402/07 i C-432/07, w którym Trybunał stwierdził że pasażerowie opóźnionych lotów mogą powoływać się na prawo do odszkodowania przewidzianego w art. 7 Rozporządzenia nr 261/2004, jeżeli przybędą do ich miejsca docelowego trzy godziny lub więcej po pierwotnie przewidzianej przez przewoźnika lotniczego godzinie przylotu.

Odszkodowanie w przypadku odwołania lotu

W przypadku odwołania lotu, pasażerowie również uprawnieni są do otrzymania odszkodowania, o którym mowa powyżej. W tym przypadku wskazać jednak należy wyłączenia odpowiedzialności przewoźników, które wskazuje wyżej przywoływane Rozporządzenie. Odszkodowanie nie będzie przysługiwać w sytuacji, gdy pasażer został poinformowany o odwołaniu lotu co najmniej na dwa tygodnie przed planowanym czasem odlotu lub gdy został poinformowany o odwołaniu w okresie od dwóch tygodni do siedmiu dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano mu zmianę planu podróży, umożliwiającą im wylot najpóźniej dwie godziny przed planowym czasem odlotu i dotarcie do jego miejsca docelowego najwyżej cztery godziny po planowym czasie przylotu; lub został poinformowany o odwołaniu w okresie krótszym niż siedem dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano mu zmianę planu podróży, umożliwiającą mu wylot nie więcej niż godzinę przed planowym czasem odlotu i dotarcie do jego miejsca docelowego najwyżej dwie godziny po planowym czasie przylotu.

W jaki sposób dochodzić odszkodowania za odwołany lub opóźniony lot

 

Pierwszym krokiem, który należy wykonać celem dochodzenia odszkodowania od przewoźnika jest zwrócenie się z oficjalnym wezwaniem do przewoźnika. Każdy przewoźnik wypracował swoją praktykę rozwiązywania spraw zgłoszeń pasażerów związanych z odwołanym lub opóźnionym lotem i w tym zakresie warto już na etapie postępowania na tak wczesnym etapie skorzystać ze wsparcia profesjonalnego pełnomocnika. Praktyka pozwala stwierdzić, że istnieje duże prawdopodobieństwo wypłaty odszkodowania już na tym etapie. Jeżeli powyższe rozwiązanie nie przyniesie oczekiwanych rezultatów, niezbędne jest skierowanie sprawy do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego.

Skierowanie skargi do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego stanowi inicjację oficjalnego postępowania, które w początkowej fazie ma charakter postępowania administracyjnego. W wyjątkowych sytuacjach, gdy również ta droga nie przyniesie oczekiwanych rezultatów, ostatecznym rozwiązaniem jest skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowego, celem dochodzenia odszkodowania przed sądem powszechnym.

 

Niezależnie od powyższego, zwrócić chcielibyśmy uwagę, iż praktyka dowodzi, że ze względu na specyfikę spraw związanych z dochodzeniem odszkodowań za opóźniony lub odwołany lot, gros spraw udaje zakończyć się już na etapie nieformalnych porozumień z przewoźnikiem. W każdym wypadku pamiętać należy oczywiście o sytuacjach wyjątkowych, które uzasadniają odmowę wypłaty odszkodowania. Niemniej jednak analiza orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości pozwala dojść do wniosku, że prawa pasażerów są rzeczywiście chronione i dochodzenie odszkodowań nie stanowi fikcji.

Dochodzenie odszkodowania za odwołany lub opóźniony lot przez pełnomocnika

Sprawy związane z dochodzeniem odszkodowań za odwołany lub opóźniony lot, co do zasady, nie wymagają osobistego stawiennictwa przed organem czy sądem. Zazwyczaj, celem skutecznego dochodzenia roszczeń od przewoźnika, wystarczające jest przekazanie dokumentacji, w tym stosownych oświadczeń, rezerwacji lotniczych itp., a następnie powierzenie sprawy do prowadzenia profesjonalnemu pełnomocnikowi.

 

Celem uzyskania dalszych, szczegółowych informacji, zapraszamy do kontaktu z naszą Kancelarią Radców Prawnych z siedzibą w Krakowie.

ochrona danych osobowych kraków

RODO – Ogólne Rozporządzenie o Ochronie Danych (ang. GDPR- General Data Protection Regulation)

– czyli Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r.
w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE. L Nr 119) reguluje przetwarzanie przez osoby fizyczne, przedsiębiorstwa lub organizacje danych osobowych.

RODO zacznie obowiązywać od 25 maja 2018 r. i będzie wiążące i bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

RODO wprowadza nowe standardy i wskazywane jest jako przykład aktu inteligentnego, który został zaprojektowany w taki sposób, aby chronić podstawowe prawa i wolności osób fizycznych,
w szczególności ich prawo do ochrony danych osobowych. Uwzględnia różnorodne regulacje poszczególnych państw członkowskich UE, a także wielowymiarowość płaszczyzn, na których dochodzi do przetwarzania danych osobowych. Ma za zadanie objąć ochroną w szczególności dane osobowe przetwarzane, zarówno w sposób zautomatyzowany (całkowicie lub częściowo) lub w inny sposób niż zautomatyzowany, za pośrednictwem wszelkiego rodzaju systemów i gromadzonych w ramach zbiorów, prowadzonych zarówno w wersji papierowej jak i elektronicznej. RODO dotknie więc zarówno serwisy poczty elektronicznej (Gmail, Outlook), portale społecznościowe (Facebook, Instagram, Twitter), jak i przedsiębiorców, którzy przetwarzają dane swoich klientów i pracowników.

rodo kraków

 

 

CZYJE DANE CHRONI RODO I NA KOGO NAKŁADA OBOWIĄZKI W TYM ZAKRESIE

Jak wynika już z pkt 14 Preambuły do RODO, rozporządzenie ma mieć zastosowanie do osób fizycznych – co ważne niezależnie od ich obywatelstwa czy miejsca zamieszkania – w związku z przetwarzaniem ich danych osobowych. Zakres ochrony wprowadzonej przez RODO nie obejmuje przetwarzania danych osobowych dotyczących osób prawnych, w szczególności przedsiębiorstw, będących osobami prawnymi, w tym danych o firmie i formie prawnej oraz danych kontaktowych osoby prawnej. Wyłączone spod ochrony RODO są też dane osobowe osób zmarłych.

RODO wprowadza również pojęcie danych osobowych stanowiąc w art. 4 pkt 1), że danymi osobowymi są informacje, na podstawie których można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować osobę fizyczną. Są to między innymi: imię i nazwisko, numer identyfikacyjny (np. PESEL), ale nie tylko. Do danych osobowych zalicza się również dane o lokalizacji czy „jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej”. RODO obejmuje również dane dotyczące stanu zdrowia osoby fizycznej, a także tzw. dane genetyczne czy biometryczne.

Ponadto, RODO określa pojęcia „administratora” (tj. osoby fizycznej lub prawnej, organu publicznego, jednostki lub innego podmiotu, który samodzielnie lub wspólnie z innymi ustala cele i sposoby przetwarzania danych osobowych; jeżeli cele i sposoby takiego przetwarzania są określone w prawie Unii lub w prawie państwa członkowskiego, to również w prawie Unii lub w prawie państwa członkowskiego może zostać wyznaczony administrator lub mogą zostać określone konkretne kryteria jego wyznaczania) oraz „podmiot przetwarzający” (tj. osoby fizycznej lub prawnej, organu publicznego, jednostki lub innego podmiotu, który przetwarza dane osobowe w imieniu administratora).

Obowiązek stosowania RODO od 25 maja 2018 r. dotyczy przetwarzania danych osobowych,
w związku z działalnością prowadzoną przez:

• jednostkę organizacyjną administratora lub podmiotu przetwarzającego, w przypadku, gdy jednostka organizacyjna (przedsiębiorstwo lub inny podmiot) ma siedzibę w Unii Europejskiej lub siedziba jej oddziału znajduje się na terenie UE, niezależnie od miejsca przetwarzania danych;

• jednostkę organizacyjną administratora lub podmiotu przetwarzającego, w przypadku, gdy jednostka organizacyjna (przedsiębiorstwo lub inny podmiot) ma siedzibę poza terytorium UE, lecz oferuje wiążące się z przetwarzaniem, towary lub usługi osobom, których dane dotyczą w Unii (odpłatnie bądź nieodpłatnie) lub zajmuje się monitorowaniem zachowania osób fizycznych w Unii;

• jednostkę organizacyjną administratora lub podmiotu przetwarzającego, w przypadku, gdy jednostka organizacyjna (przedsiębiorstwo lub inny podmiot) ma siedzibę poza terytorium UE, lecz w miejscu tym na mocy prawa międzynarodowego, ma zastosowanie prawo państwa członkowskiego.

Warto zwrócić uwagę, że RODO przewiduje też pewne wyjątki, wyłączając z zakresu swojego zastosowania przetwarzanie danych w ramach działalności nieobjętej zakresem prawa Unii Europejskiej (tj. przykładowo działalności dotyczącej bezpieczeństwa narodowego), a także w ramach działań wykonywanych przez państwa członkowskie, wchodzących w zakres tytułu V rozdział 2 Traktatu o Unii Europejskiej - czyli wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. Rozporządzenie nie będzie miało zastosowania również do przetwarzania danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych lub wykonywania kar, w tym ochrony przed zagrożeniami dla bezpieczeństwa publicznego i zapobiegania takim zagrożeniom.
Ponadto, wyłączone spod standardów RODO będzie przetwarzanie danych osobowych, w ramach czynności dokonywanych przez osoby fizyczne o charakterze czysto osobistym lub domowym.

Przykład: Osoba fizyczna korzysta z własnej bazy kontaktów, aby mailowo zaprosić przyjaciół na organizowane przez siebie przyjęcie (wyjątek dotyczący działalności domowej).

ochrona danych osobowych kraków

NOWE STANDARDY OCHRONY DANYCH OSOBOWYCH

Poza ujednoliceniem regulacji dotyczącej ochrony danych osobowych państw członkowskich, RODO wprowadza nowe i rozszerza dotychczas obowiązujące standardy w zakresie ochrony danych osobowych. Na uwagę, w tym zakresie zasługuje kilka najważniejszych standardów, do których odnosimy się poniżej.

ZASADA PRZEJRZYSTOŚCI

w świetle RODO administrator będzie musiał podjąć szereg środków
i obowiązków, aby w sposób przejrzysty – tj. w zwięzłej, zrozumiałej i łatwo dostępnej formie – poinformować osobę fizyczną, już podczas pozyskiwania jej danych między innymi: o swojej tożsamości adresie lub o tożsamości i danych kontaktowych swojego przedstawiciela, celu przetwarzania danych osobowych, o okresie, przez który dane osobowe będą przechowywane,
o prawie do żądania od administratora usunięcia lub ograniczenia przetwarzania czy o prawie wniesienia sprzeciwu.

PRAWO DO BYCIA ZAPOMNIANYM

innymi słowy każda osoba fizyczna, w określonych sytuacjach, będzie miała prawo zażądać od administratora niezwłocznego usunięcia, dotyczących jej danych osobowych, a administrator będzie w takim wypadku obowiązany do usunięcia takich danych osobowych bez zbędnej zwłoki. Obowiązek administratora dotyczyć będzie również kopii, skanów dokumentacji papierowej czy kopii e-maili, a jeżeli administrator upublicznił dane osobowe (np. trafiły one do Internetu) administrator będzie musiał upewnić się, że zostały one kompleksowo usunięte (włączając w to wszelkie łącza do danych, ich kopie czy replikacje).

PRAWO SPRZECIWU

RODO przyznaje prawo wniesienia sprzeciwu każdej osobie fizycznej,
w dowolnym momencie, z przyczyn związanych z jej szczególną sytuacją, jeśli dotyczące jej dane osobowe są przetwarzane na jednej z następujących podstaw:

• przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi;

• przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności, gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem.
Ponadto, prawo wniesienia sprzeciwu, w dowolnym momencie, przysługuje osobie, której dane przetwarzane są na potrzeby marketingu bezpośredniego.

ANALIZA RYZYKA ORAZ ZGŁASZANIE I REJESTR NARUSZEŃ

istotny nacisk RODO kładzie na standardy bezpieczeństwa przetwarzania danych osobowych, np. poprzez wymóg pseudonomizacji i szyfrowania danych osobowych. Na gruncie nowych przepisów administratorzy danych będą obowiązani do przeprowadzenia konstruktywnej analizy, danego rodzaju przetwarzania i oceny skutków planowanych operacji, które z dużym prawdopodobieństwem, ze względu na swój charakter, zakres i kontekst mogą powodować wysokie prawdopodobieństwo naruszenia praw lub wolności osób fizycznych. Ponadto, w przypadku naruszenia ochrony danych osobowych (np. zgubienia firmowego pendrive’a, zawierającego dane osobowe) administrator obowiązany będzie zgłosić takie zdarzenie, stanowiące naruszenie ochrony danych osobowych, właściwemu organowi nadzorczemu, bez zbędnej zwłoki (tj. nie później niż w ciągu 72 godzin). W przypadku zaś gdy naruszenie ochrony danych osobowych może powodować wysokie ryzyko naruszenia praw lub wolności osób fizycznych, administrator bez zbędnej zwłoki zawiadomi osobę, której dane te dotyczą. Dodatkowo, na administratorze spoczywać będzie obowiązek dokumentowania wszelkich naruszeń poprzez prowadzenie rejestru naruszeń.

CZAS NA RODO. ROZWINIĘCIE.

Niniejszy wpis stanowi wprowadzenie do cyklu „CZAS NA RODO” i porusza jedynie wybrane zagadnienia, regulowane przez Rozporządzenie. Cykl będzie w najbliższych tygodniach kontynuowany na stronie www.wskp.pl - zapraszamy do bieżącego śledzenia strony.
Ponadto, jeśli potrzebują Państwo porady prawnej lub pomocy we wdrożeniu RODO zapraszamy również do kontaktu z Kancelarią WSKP z siedzibą w Krakowie pod adresem mailowym [email protected], nr telefonu: +48 577 533 499 lub osobiście w naszym biurze: ul. prof. M.Życzkowskiego 14/53, 31-864 Kraków.

1 3 4 5 6